Czy można nie sięgnąć po książkę, jeśli z okładki spogląda na nas szczeniak, albo kocię? Na dodatek w tytule pojawia się słowo magia, a wokół zwierząt błyszczą zielone, albo czerwone gwiazdki. Sue Bentley, angielska autorka książek dla dzieci napisała takich tomów całkiem sporo. Na język polski wdano ponad dwadzieścia historii o Płomyku i Burzy.

Sue Bentley wymyśliła dwie magiczne krainy. W obu działają złe moce, które doprowadziły do tego, że Płomyk i Burza muszą uciekać. Magiczny piesek właściwie jest wilkiem, ale musi ukrywać się przed złym Cieniem. Trafia na Ziemię pod postacią szczeniaczka, a opiekuje się nim dziewczynka – Lusia. Rodzice raczej nie pozwoliliby jej na posiadanie psa, więc Burza pozostaje niewidzialny. W tomie „Szkolne czary” okaże się, że tak właściwie główną bohaterką jest Lusia, a głównym tematem książki są jej szkolne problemy.

Dziewczynka chciałaby wygrać konkurs, który ogłosiła nauczycielka. Jednak boi się, że główną nagrodę zdobędzie najpopularniejsza i jednocześnie najbardziej złośliwa koleżanka. Lusia jest szykanowana przez koleżankę. Podobnie czuje się nieśmiały Jarek. Zostaje partnerem Lusi i razem mają się przygotowywać do konkursu. Magiczny piesek pomoże swej panie w kłopotach ze złośliwymi dziećmi. Jednocześnie Lusia zaprzyjaźni się z nowym kolegą. Burza musi odejść, ale dziewczynka nie będzie tak samotna, odkąd jej przyjacielem staje się Jarek.

Z serii „Magiczny kotek”, poznaliśmy tom: „Niezwykły przyjaciel”. Tu schemat jest podobny. Młody biały lew – Płomyk – musi uciekać z magicznego świata, przed złym wujem Hebanem. Trafia do Madzi, dziewczynki, która cierpi z powodu złamanej nogi. Lew zamienia się w małego kotka, ale w przeciwieństwie do Burzy, można go zobaczyć. Zresztą kotek w tej opowieści spotka magicznego pieska. Madzia zaprzyjaźnia się z jedną z jego pań – Helą.

Książki Sue Bentley dają młodym czytelnikom sporą dawkę rozrywki. Dorosłym te historie wydają się zbyt słodkie, jednak dzieci je uwielbiają. Mowa w nich wprawdzie o fantastycznych wydarzeniach, jednak pod otoczką magii, młodzi odbiorcy otrzymują to, co świetnie znają. Czytają o rzeczach, z którymi spotykają się na co dzień. Kłopoty w szkole, nieśmiałość, problemy ze znalezieniem prawdziwego przyjaciela, marzenia o posiadaniu swojego zwierzątka – kto nie zetknął się choćby z jednym z tych problemów w dzieciństwie? Tu bohaterowie muszą sami rozwiązać swoje kłopoty, jednak magiczne zwierzęta pomagają młodym bohaterom uwierzyć w siebie. A to jest lepsze od najsilniejszej magii. Jedno mnie tylko zaskakuje w tych książkach. Czy wszyscy w Anglii przyjmują do siebie na noc dzieci, nawet jeśli nie znają ich rodziców?

Moja córka pochłonęła te książki niemal na poczekaniu. Najbardziej była dumna z siebie z tego powodu, że pierwszy raz udało jej się przeczytać książkę w ciągu jednego dnia. Wartka akcja, duże litery, szczypta magii i otrzymujemy przepis na popularną powieść dla dzieci. Zwłaszcza takich, które nie mogą mieć swoich pupili, a uwielbiają zwierzęta. Literatura przenosi je do wymarzonego świata, w którym nie tylko posiada się kociaka, czy szczeniaka, a jeszcze dysponuje on cudowną mocą. Dzieciom nie przeszkadza schematyczność powieści, uważają to za coś pozytywnego, bo wiedzą czego się spodziewać. Przy okazji otrzymują sporą dawkę empatii oraz pozytywne przesłanie. Można takie historie polecać czytelnikom od ósmego do jedenastego roku życia, z pewnością mogą przyczynić się do tego, by dzieciaki polubiły samodzielne czytanie.