Na koniec roku czy na początek nowego czasami nachodzą człowieka różnego rodzaju przemyślenia. Jedni podsumowują rok, który odchodzi, inni potrzebują nowych wyzwań i postanowień. Moim zdaniem w każdej z tych sytuacji warto posłuchać mądrych ludzi. Brakuje nam autorytetów, ale to nie znaczy, że ich nie ma. Istnieją, ale nie zawsze trafiają do medialnego głównego nurtu. Jak zatem ich szukać? Myślę, że warto rozejrzeć się za odpowiednią lekturą czy wypowiedziami ludzi wybitnych w jakiejś dziedzinie. Niedawno trafiłam na książkę „Swoją drogą”, w której Justyna Dąbrowska zadaje pytania Bogdanowi de Barbaro, profesorowi psychiatrii i psychoterapeucie. Osoba z wielkim doświadczeniem zawodowym i życiowym wypowie się na wiele tematów. Czytaj dalej
„Swoją drogą…” – Bogdan de Barbaro i Justyna Dąbrowska
Odpowiedz
Do kin wchodzi właśnie film pt. „Zielona granica” w reżyserii Agnieszki Holland, zainspirowany sytuacją na polsko-białoruskiej granicy. Stał się głośny jeszcze przed premierą. Wywołuje wiele kontrowersji, właśnie przez to że dotyczy problemu migracyjnego, który dotknął nie tylko Polskę, ale całą Europę. Wspominam o tym obrazie, ponieważ książka Mikołaja Grynberga pt. „Jezus umarł w Polsce” właśnie ten temat porusza. 
Coraz więcej mówi się w Polsce o kwestii zdrowia psychicznego. Temat powraca co jakiś czas, ale wciąż wiele jest do zrobienia. Pandemia pokazała, jak wielkie są dziury do połatania w związku z psychiatrią dziecięcą i młodzieżową. Co zrobić, gdy pojawia się problem, a do psychologa czy psychiatry dziecięcego nie sposób się dostać? W wywiadach „Jest OK. To dlaczego nie chcę żyć?” Marek Sekielski oraz Małgorzata Serafin skupiają się przede wszystkim na dorosłych rozmówcach, ale pojawią się też młodzi ludzie. Tematem przewodnim książki jest depresja. Kim są osoby cierpiące na tę chorobę? 
Pierwszą publikację Lucyny Klimczak trudno nazwać typową książką. „Co-dziennik” wpisywał się w nurt książek kreatywnych. Takich, których stajemy się współautorami, bo naszym zadaniem jest dodawać coś od siebie. W tym przypadku nie chodzi o kolorowanie, choć właściwie wolno wszystko: od rysowania do pisania. Przede wszystkim jednak chodziło o zatrzymanie się na chwilę i zastanowienie nad sobą. Chwila na refleksję jest potrzebna każdemu.