Wielu współczesnych polskich pisarzy często przywołuje Wita Szostaka, jako wzór osoby, która perfekcyjnie panuje nad słowem. Trudno nie zauważyć, jak przez lata doceniano kolejne tytuły tego twórcy, który nie tylko zostawiał czytelnika z opowieścią, ale również skłaniał do myślenia nad kwestiami poruszanymi w swoich książkach. Wit Szostak z pewnością nie tylko potrafi panować nad formą, ale również nad przesłaniem. Czy jednak po lekturze „Suchych strugach” będę w stanie nadążyć za autorem? Otrzymałam tekst, który trzeba czytać w pełnym skupieniu, a i tak mam wrażenie, że moja interpretacja wciąż jest za płytka. Czytaj dalej
„Suche strugi” – Wit Szostak
Odpowiedz
Czym powinien zajmować się poeta i literaturoznawca? Wzniosłymi sprawami: pisać wiersze o pięknie i miłości, czytać literaturę najwyższych lotów. Tymczasem Myrosław Łajuk zabiera nas na wojnę. Poprzez swoją książkę „Bachmut” pokazuje nam niewygodne obrazy, które często próbujemy odsunąć sprzed oczu, by żyć spokojnie. Przeczytałam ten zbiór reportaży, ale też esejów, za którą ich autor został wyróżniony prestiżową Nagrodą im. George’a Szewelowa. Publikacja została wzbogacona dodatkowo czarno-białymi fotografiami Danyły Pawłowa. „Bachmut” na język polski przełożył Maciej Piotrowski. 
Jakie słyszymy narracje na temat powstania warszawskiego? Dla wielu są to wspaniałe dni bohaterstwa młodych Polaków, którzy walczyli za ojczyznę. Dla innych było to niepotrzebne narażanie i skazanie partyzantów oraz mieszkańców miasta na pewną porażkę. Te romantyczne obrazy walczących powstańców chyba bardziej wbijają nam się do głowy. A przecież zwykli obywatele Warszawy, ludność cywilna również ponosiła śmierć w powstaniu. Znamy to oczywiście z „Pamiętnika z powstania warszawskiego” Mirona Białoszewskiego. Teraz jednak do tego dołożyć możemy kolejną cegiełkę dokładającą nam kolejny element w obrazie. Chodzi mi o książkę „Zieleniak” Anny Augustyniak. 
Paweł Piotr Reszka z pewnością należy do grupy najbardziej cenionych współczesnych polskich reporterów i reportażystów. Czytałam jego teksty opublikowane w książce 
Dwudziesty wiek zmienił wiele na mapach świata, czy w naszej okolicy jeśli pomyślimy o Europie Środkowej. Najpierw przyszła pierwsza wojna światowa, potem druga, a wcześniej istniała pewnego rodzaju stabilizacja. Jak to wyglądało w Polsce wiemy, ale u naszych południowych sąsiadów nie było nic lepiej. Doskonałym tego przykładem mogą być Sudety. Miejsce, w którym obok siebie mieszkali Czesi i Niemcy. Ci ostatni po drugiej wojnie po prostu zostali wypędzeni. Wcześniej w tzw. Kraju Sudetów Niemcy żyli obok Czechów, choć sytuacja się zaczęła komplikować już po 1918 roku, kiedy to powstała Czechosłowacja. Jednak w zbiorze, po który sięgnęłam, nie polityka ma znaczenie, a zwykli ludzie. Ich historie zobaczymy, a przez opowieści ujrzymy obraz miejsca. 
Miłośnicy prozy Elżbiety Cherezińskiej znają zapewne cztery tomy cyklu „Północna Droga”. Myślę jednak, że osoby, które jeszcze nie miały okazji na odkrycie opowieści rozgrywających się w X wieku w Skandynawii, będą mieli sporo do poznawania.