Na początku kwietnia w Warszawie ruszyła akcja „Wiersze w mieście”. W przestrzeni publicznej, przez cały miesiąc, widoczne będą wiersze. To już trzecia edycja tego projektu. Jego celem jest promowanie czytelnictwa, ale również współczesnej poezji europejskiej. Czytacie wiersze? Jeśli nie, to dzięki temu projektowi macie okazję, by to zmienić. Organizatorzy tej akcji proponują dwadzieścia utworów różnych poetów z naszego kontynentu. Każdy z nich dotyczy… miłości. Czytaj dalej
„Wiersze w mieście”, które dotarły na wieś
2
Krzysztof Kamil Baczyński został doceniony jako poeta już bardzo wcześnie. Nawet dojrzali twórcy w czasach drugiej wojny światowej podziwiali talent tego młodego mistrza słowa. Dzisiaj, po 74 latach od jego śmierci, możemy sięgnąć po zbiór jego poezji. Tom „Ten czas. Wiersze wybrane” liczy ponad sześćset stron. Utwory zostały ułożone w porządku chronologicznym. 
Mam wrażenie, że piosenki Wojciecha Młynarskiego często stanowiły tło muzyczne w moim życiu. Tekstów artysty było ponoć aż dwa tysiące. Podobnie bogatą twórczość miała Agnieszka Osiecka. Jeśli chodzi o polską piosenkę, to według Jeremiego Przybory, do „trójcy wieszczów polskiej piosenki” prócz wymienionych przed chwilą nazwisk należy zaliczyć jeszcze Jonasza Koftę. Dzisiaj skupię się na Wojciechu Młynarskim, który niedawno od nas odszedł, ale pozostawił po sobie coś bardzo ważnego – swoje teksty. W tym świątecznym czasie warto pozwolić sobie na chwilę refleksji i zastanowić nad przekazem, jaki płynie z jego utworów. 
Nie tak dawno temu wydano książkę prozatorską Stefana Hertmansa pt. 
Tomik poezji „W żalu najczystszym” powstał wiele lat temu i tylko w jednym egzemplarzu. Krzysztof Kamil Baczyński umieścił w nim osiemnaście wierszy, a następnie ozdobił ilustracjami oraz w 1942 roku, w dniu ślubu, podarował żonie Basi. Książka miała przypominać średniowieczny rękopis. Zawiera ozdobione inicjały, a nawet ilustracje wykonane akwarelami. Dziś możemy sięgnąć po reprint tego dzieła, który wydał Świat Książki. 
Nieczęsto piszę o poezji, bo ta forma literacka jakoś rzadziej trafia w moje ręce. Co nie znaczy, że jej nie cenię – wręcz odwrotnie. Kiedy zbiór poetycki Tomasza Pietrzaka „Umlauty” został nominowany do Nike 2015, postanowiłam po niego sięgnąć. Już sam tytuł zaskakuje i zmusza do myślenia. Poeta pochodzący ze Śląska, w swoim tomie poetyckim często nawiązuje do okolicy, w której się urodził. Natychmiast przywołuje to skojarzenia ze Szczepanem Twardochem, który poprzez prozę stara się opisywać rodzimą ziemię. Czy rzeczywiście można znaleźć między tymi twórcami jakieś punkty wspólne?