Dwudziesty wiek zmienił wiele na mapach świata, czy w naszej okolicy jeśli pomyślimy o Europie Środkowej. Najpierw przyszła pierwsza wojna światowa, potem druga, a wcześniej istniała pewnego rodzaju stabilizacja. Jak to wyglądało w Polsce wiemy, ale u naszych południowych sąsiadów nie było nic lepiej. Doskonałym tego przykładem mogą być Sudety. Miejsce, w którym obok siebie mieszkali Czesi i Niemcy. Ci ostatni po drugiej wojnie po prostu zostali wypędzeni. Wcześniej w tzw. Kraju Sudetów Niemcy żyli obok Czechów, choć sytuacja się zaczęła komplikować już po 1918 roku, kiedy to powstała Czechosłowacja. Jednak w zbiorze, po który sięgnęłam, nie polityka ma znaczenie, a zwykli ludzie. Ich historie zobaczymy, a przez opowieści ujrzymy obraz miejsca. Czytaj dalej
„Sudety. Raj utracony. Opowieści z czesko-niemieckiego pogranicza” – zbiór opowiadań czeskich autorów
Odpowiedz
W latach 1976 – 1980 Wydawnictwo PIW publikowało serię „Opowieści Grozy”. Od kilku lat jest ona wznawiana pod nieco zmienionym tytułem, ponadto została wzbogacona i odświeżona o kolejne teksty. Wprawdzie nie czytałam wcześniejszych ośmiu już „Opowieści niesamowitych” tłumaczonych z języka czeskiego, francuskiego, włoskiego, rosyjskiego i innych. Zainteresowała mnie literatura japońska. Antologia mrocznych i niesamowitych opowieści z języka japońskiego została ułożona przez Katarzynę Sonnenberg-Musiał. Jako podstawę posłużyła wydana w 1986 r. w PIW-ie „Ballada o Narayamie. Opowieści niesamowite z prozy japońskiej”. Teraz poszerzono zbiór o autorów takich jak Kenzaburō Ōe czy Kōbō Abe. Zwłaszcza ten ostatni szczególnie mnie zainteresował, ponieważ widzę, że wciąż jest u nas popularnym, wręcz kultowym pisarzem. 
Książka Tima O’Briena wydana została nakładem Wydawnictwa Czarne w serii „Opowiadania amerykańskie”. Wspominam o tym, choć właściwie trudno przyporządkować je do jednego worka z krótką formą. Historie tu opowiedziane łączą się w całość, ale niekiedy sprawiają też wrażenie reportażu czy nawet eseju. Łączy je jeden wspólny temat: doświadczenie wojny we Wietnamie. W jaki sposób opisać to doświadczenie? Tim O’Brien szuka odpowiedzi, a my śledzimy jego przemyślenia. 
Nie czytam romansów, bo ile można czytać słodkich i schematycznych książek o miłości? Napisano o niej tyle, że trudno wymyślić coś nowego. Tyle, że przecież dla każdego miłość chyba jest ważna. W literaturze zwracam jednak przede wszystkim uwagę na to, w jaki sposób się o niej pisze. Rumuński pisarz, Lucian Dan Teodorovici, zdaje sobie sprawę, jak trudny to temat. Mimo to postanowił się z nim zmierzyć poprzez zbiór „Inne historie miłosne”. Książka została zebrana w formie opowiadań, choć w pewnym momencie będziemy mieli wrażenie, że może jest coś więcej niż temat, który łączy te opowieści. 
Twórczość ukraińskiej pisarki, Oksany Zabużko, zaczęłam odkrywać od zbioru opowiadań „Siostro, siostro”. Było to przed wojną w Ukrainie, przed Euromajdanem, aneksją Krymu przez Rosję, wojną pełnoskalową. Wiele się wydarzyło od momentu, kiedy przeczytałam pierwszą książkę, więc wtedy odebrałam te teksty inaczej niż dzisiaj. Dlaczego wspominam tylko o opowiadaniach ze zbioru „Siostro, siostro”? Właśnie te trzy historie dołączone zostały do nowej książki Oksany Zabużko noszącej tytuł „Po trzecim dzwonku”, ale oprócz wspomnianych opowiadań są dołaczone jeszcze cztery teksty. Otrzymujemy zatem podróż przez twórczość Zabużko z trzech dekad. 
Jeśli nie lubisz opowiadań, nie daj się zwieść książce „Stolik dla dwojga” Amora Towlesa. Tak, jest to zbiór sześciu krótkich form, ale oprócz tego otrzymujemy jeszcze jedną historię, która spokojnie mogłaby zostać potraktowana jako niezbyt obszerna powieść. Autor tych siedmiu tekstów znany jest i uwielbiany za „Dżentelmena w Moskwie”, „Dobre wychowanie” i ostatnią powieść wydaną u nas dwa lata temu