Wielu współczesnych polskich pisarzy często przywołuje Wita Szostaka, jako wzór osoby, która perfekcyjnie panuje nad słowem. Trudno nie zauważyć, jak przez lata doceniano kolejne tytuły tego twórcy, który nie tylko zostawiał czytelnika z opowieścią, ale również skłaniał do myślenia nad kwestiami poruszanymi w swoich książkach. Wit Szostak z pewnością nie tylko potrafi panować nad formą, ale również nad przesłaniem. Czy jednak po lekturze „Suchych strugach” będę w stanie nadążyć za autorem? Otrzymałam tekst, który trzeba czytać w pełnym skupieniu, a i tak mam wrażenie, że moja interpretacja wciąż jest za płytka. Czytaj dalej
„Suche strugi” – Wit Szostak
Odpowiedz
Czym powinien zajmować się poeta i literaturoznawca? Wzniosłymi sprawami: pisać wiersze o pięknie i miłości, czytać literaturę najwyższych lotów. Tymczasem Myrosław Łajuk zabiera nas na wojnę. Poprzez swoją książkę „Bachmut” pokazuje nam niewygodne obrazy, które często próbujemy odsunąć sprzed oczu, by żyć spokojnie. Przeczytałam ten zbiór reportaży, ale też esejów, za którą ich autor został wyróżniony prestiżową Nagrodą im. George’a Szewelowa. Publikacja została wzbogacona dodatkowo czarno-białymi fotografiami Danyły Pawłowa. „Bachmut” na język polski przełożył Maciej Piotrowski. 
Japońska pisarka, Asako Yuzuki, znana jest już polskim czytelnikom i czytelniczkom za sprawą powieści „Masło”. Książka stała się bestsellerem nie tylko u nas, dlatego nie dziwię się, że niedawno przetłumaczona została na język polski kolejna powieść autorki. Chodzi o książkę „Połów”, którą Yuzuki napisała wcześniej niż „Masło”. Teraz Wydawnictwo Literackie zdecydowało się na przybliżenie polskim czytelnikom „Połowu”. Tytuł wpisuje się okładką w styl, jaki zastosowano w pierwszej powieści. Czy oprócz tego coś łączy te książki? Okazuje się, że trochę tak, ponieważ mowa w obu o relacjach między kobietami, a także o tym, jak postrzegane są w japońskim społeczeństwie i jakie są wobec nich oczekiwania. 
Literatura czeska chyba zawsze cieszyła się w Polsce sporym powodzeniem. Wielu z nas często kojarzyła się z humorem, ale oczywiście możemy znaleźć w niej wszystko. Od grozy poprzez kryminał i powieści historyczne. Teraz przyszedł mój czas powrotu do pisarza, który ceniony był za dar opowiadania historii pełnych humoru. Nie znajdziemy jednak u Petra Šabacha naśladownictwa, a zrównanie z klasykami czeskiej literatury. Do nich myślę można spokojnie zaliczyć nieżyjącego już Šabacha. 
Do sięgnięcia po powieść „Król serce” Lily King skłoniły mnie entuzjastyczne rekomendacje wspominane przez wydawcę. Czy rzeczywiście będzie można uznać ten tytuł za „literacki fenomen”? Podeszłam do sprawy sceptycznie, gdyż nie przepadam za książkami, których główną tematyką jest miłość. Boję się wtedy, że zamiast głębi tematu otrzymam melodramat, czy romans, którego celem jest niepotrzebne igranie na emocjach odbiorców. Nie poznałam również wcześniejszych książek autorstwa Lily King, 
Jeśli ktoś kocha książki, z tym samym kojarzy Justynę Sobolewską. Dziennikarkę, autorkę licznych biografii, twórczynię podcastu „Polityka o książkach”. Czternaście lat temu opublikowała „Książkę o czytaniu”, a teraz przyszedł czas na pewną zmianę, gdyż najnowszy tytuł jest bardzo zbliżony, a jednak nie całkiem taki sam. „Książka o (nie)czytaniu” opublikowana została jesienią 2025 roku nakładem Wydawnictwa Iskry, w innym świecie, niż ponad dekadę temu. Choć nie czytałam pierwszej „Książki o czytaniu”, zdaję sobie sprawę, że obecnie potrzebujemy pewnych aktualizacji, gdyż nasze poznawanie książek przez ten czas nieco się zmieniło.