Tytuł powieści Matta Haiga skłania do zastanowienia. O jakie „Niemożliwe życie” chodzi? Czy mowa o ludzkim istnieniu? A może pod wpływem powieści będziemy się zastanawiać nad egzystencją, która nie ma prawa pojawić się w tym świecie, który znamy? Nie czytałam do tej pory książek Haiga, ani tych dla dzieci, ani dla dorosłych, choć moją uwagę przykuły takie powieści jak „Biblioteka o północy”, czy tytuł dla dzieci „Chłopiec zwany Gwiazdką”, który został zekranizowany przez Netflix. Czytaj dalej
„Niemożliwe życie” – Matt Haig
Odpowiedz
Powieść „Ulepieni z winy” jest debiutem
Bardzo często podczas lektury powieści zastanawiam się, jak bardzo jestem w stanie uwierzyć w daną postać. Czy jest wiarygodna pod względem psychologicznym? Może wypadałoby zatem sięgnąć dla odmiany po zupełnie inną książkę? Taką, w której ludzka psychika będzie głównym tematem? Sięgnęłam po „Godzinę serca”, która zabiera czytelnika do świata psychoterapeuty i to takiego niezwykłego, znanego na całym świecie eksperta w zakresie psychoterapii egzystencjalnej oraz grupowej. Chodzi o Irvina D. Yaloma, który napisał tę książkę we współpracy z synem, Benjaminem. 
Pisanie książek w duecie jest dosyć powszechne, jeśli chodzi o skandynawskich autorów powieści kryminalnych. A przynajmniej w moje ręce często trafiają tego typu powieści. Zastanawiam się wtedy, jak nad danym tytułem pracowali jej autorzy? Nigdy się pewnie tego nie dowiem, ale znaczenie tak naprawdę ma sama historia. To jak reagujemy na nią i czy jest dla nas zwyczajnie ciekawa. Norweski pisarz Jørn Lier Horst z pewnością potrafi współpracować z innymi, czego efektem są właśnie książki pisane w duecie z innymi pisarzami czy ilustratorami. Kryminał „Cień wątpliwości” powstał we współpracy z pisarzem Janem-Erikiem Fjellem. Ten układ już raz się doskonale sprawdził i po powieści pt. 
Zaczęłam czytanie Fredrika Backmana, szwedzkiego pisarz, który zdobył międzynarodowe uznanie debiutancką powieścią „Mężczyzna imieniem Ove” od 
Wielu współczesnych polskich pisarzy często przywołuje Wita Szostaka, jako wzór osoby, która perfekcyjnie panuje nad słowem. Trudno nie zauważyć, jak przez lata doceniano kolejne tytuły tego twórcy, który nie tylko zostawiał czytelnika z opowieścią, ale również skłaniał do myślenia nad kwestiami poruszanymi w swoich książkach. Wit Szostak z pewnością nie tylko potrafi panować nad formą, ale również nad przesłaniem. Czy jednak po lekturze „Suchych strugach” będę w stanie nadążyć za autorem? Otrzymałam tekst, który trzeba czytać w pełnym skupieniu, a i tak mam wrażenie, że moja interpretacja wciąż jest za płytka.