Dwudziesty wiek zmienił wiele na mapach świata, czy w naszej okolicy jeśli pomyślimy o Europie Środkowej. Najpierw przyszła pierwsza wojna światowa, potem druga, a wcześniej istniała pewnego rodzaju stabilizacja. Jak to wyglądało w Polsce wiemy, ale u naszych południowych sąsiadów nie było nic lepiej. Doskonałym tego przykładem mogą być Sudety. Miejsce, w którym obok siebie mieszkali Czesi i Niemcy. Ci ostatni po drugiej wojnie po prostu zostali wypędzeni. Wcześniej w tzw. Kraju Sudetów Niemcy żyli obok Czechów, choć sytuacja się zaczęła komplikować już po 1918 roku, kiedy to powstała Czechosłowacja. Jednak w zbiorze, po który sięgnęłam, nie polityka ma znaczenie, a zwykli ludzie. Ich historie zobaczymy, a przez opowieści ujrzymy obraz miejsca. Czytaj dalej
„Sudety. Raj utracony. Opowieści z czesko-niemieckiego pogranicza” – zbiór opowiadań czeskich autorów
Odpowiedz
Chorwacka pisarka, Slavenka Drakulić, cieszy się sporym uznaniem i zaliczana jest do najważniejszych głosów kobiecych w swoim kraju. Urodziła się w 1949 roku, co ma znaczenie w kontekście poruszanej tematyki w najnowszym zbiorze opowiadań zatytułowanym „O czym nie mówimy”. O starości, chorobach, bólu się przecież nie opowiada. O czym jeszcze milczymy? Książka została właśnie wydana w Polsce przez Wydawnictwo Biblioteka Słów, a przełożył ją na język polski Siniša Kasumović. 
Jeśli kochacie koty, z pewnością zauważyliście, że w literaturze japońskiej są one również bardzo widoczne. Bo kto nie lubi się relaksować oglądaniem filmików z mruczkami? Mnie również trochę się to udzieliło, więc z chęcią sięgnęłam po niedawną premierę: „Kot pierwszego kontaktu”. Opowiadania autorstwa Shō Ishidy są już trzecią częścią niezwykle popularnej serii, która w Polsce ukazała się nakładem Wydawnictwa Marginesy. Przeczytałam 
Trudno przejść obojętnie obok takiego tytułu, jak „Dylematy kobiet pracujących”. Zaraz mi się kojarzy z rolą Ireny Kwiatkowskiej w „Czterdziestolatku”. Kobieta, która żadnej pracy się nie boi. Czy skojarzenie polskiego serialu ze zbiorem opowiadań japońskiej pisarki Fumio Yamamoto, ma coś wspólnego z rzeczywistością PRL-owską? Jakiś wspólny mianownik się znajdzie, choćby praca postrzegana przez pryzmat patriarchatu. W tej rzeczywistości zadaniem płci pięknej było godzenie roli pracownicy z gospodynią domową i matką. Okazuje się, że we współczesnej Japonii wciąż zderza się podobny model z tym, w którym kobiety chciałyby zostać partnerkami w pełnieniu tych wszystkich obowiązków. 
Węgierski pisarz, László Krasznahorkai, w 2025 roku został laureatem Literackiej Nagrody Nobla. Jednych to zdziwiło, innych nie, ale sama nie znałam jego twórczości. Nie czytałam wydanych wcześniej powieści takich jak „Szatańskie tango” czy „Melancholia sprzeciwu”. Na szczęście wkrótce po ogłoszeniu laureata najważniejszej nagrody literackiej, Wydawnictwo Czarne przyspieszyło wydanie zbioru opowiadań pt. „A świat trwa” tego pisarza. Książka została przełożona na język polski przez wieloletnią tłumaczkę László Krasznahorkaia, Elżbietę Sobolewską. 
W latach 1976 – 1980 Wydawnictwo PIW publikowało serię „Opowieści Grozy”. Od kilku lat jest ona wznawiana pod nieco zmienionym tytułem, ponadto została wzbogacona i odświeżona o kolejne teksty. Wprawdzie nie czytałam wcześniejszych ośmiu już „Opowieści niesamowitych” tłumaczonych z języka czeskiego, francuskiego, włoskiego, rosyjskiego i innych. Zainteresowała mnie literatura japońska. Antologia mrocznych i niesamowitych opowieści z języka japońskiego została ułożona przez Katarzynę Sonnenberg-Musiał. Jako podstawę posłużyła wydana w 1986 r. w PIW-ie „Ballada o Narayamie. Opowieści niesamowite z prozy japońskiej”. Teraz poszerzono zbiór o autorów takich jak Kenzaburō Ōe czy Kōbō Abe. Zwłaszcza ten ostatni szczególnie mnie zainteresował, ponieważ widzę, że wciąż jest u nas popularnym, wręcz kultowym pisarzem.