O Dariuszu Michalczewskim napisano już kilka książek. Tym razem otrzymujemy biografię w formie wywiadu zatytułowaną „Tiger. bez cenzury”. Rozmowę z głównym bohaterem przeprowadzają Maciej Drzewicki i Grzegorz Kubicki. Dziennikarze pracują w trójmiejskim oddziale Gazety Wyborczej, a za swoją pracę byli już dwukrotnie nominowani do nagrody Grand Press w kategorii wywiad.

Jak to możliwe, że zwykły chłopak zrobił taką oszałamiającą karierę? Tiger opowiada o malutkim mieszkaniu w Gdańsku, w którym się wychowywał. Wspomina ojca, który odszedł po długiej chorobie, kiedy przyszły Tiger był dopiero nastolatkiem. Jednak już w szkole podstawowej Dariusz Michalczewski czymś się wyróżniał. Był bardzo uparty w realizowaniu własnych pasji. Sport stał się dla niego najważniejszy. Choć ojciec naciskał, by chłopak się przede wszystkim uczył, to syn wolał piłkę nożną i boks.

Zbieg kilku okoliczności, przypadków i ciężka praca. Tak najkrócej można streścić sukces Michalczewskiego. Wprawdzie do nauki się nie przykładał, ale treningów bokserskich nie odpuszczał. Ciężko ćwiczył, bo chciał zdobyć… dużo kasy. Kiedy jako nastolatek otrzymał pierwsze pieniądze za zwycięstwo, zauważył, że kwoty przewyższają zarobki jego matki. Nie dość, że robił to co lubi, to jeszcze zaczęły się z tym wiązać finansowe profity.

Z opowieści Dariusza Michalczewskiego wyłania się też obraz północnej Polski z czasów PRL-u. Przyszły Tygrys trenował w Gdańsku, w Stoczniowcu, jakiś czas później przeniósł się do Słupska. W mniejszej miejscowości otrzymał znacznie lepsze warunki – większe mieszkanie, korzystny kontrakt i samochód. Dla młodego mężczyzny, który właśnie miał zostać ojcem, to była propozycja nie do odrzucenia.

Mimo sukcesów w Polsce, pięściarz postanowił uciec do Niemiec. Tam wprawdzie zaczynał znowu od zera, ale miał tyle szczęścia i talentu, że udało mu się dostać na sam szczyt. Został mistrzem świata i długo bronił tego tytułu.

Jakim człowiekiem był Dariusz Michalczewski? Mówi o sobie, bez owijania w bawełnę. Wspomina o urokach i ciemnych stronach życia celebryty. O imprezach, które zwykłemu człowiekowi przypominają jedynie te legendarne, które organizował wokalista Queen. Tiger nie zapomina też o swoich słabościach, zwłaszcza do kobiet. Nie przyniosły mu one chwały, ale niewygodne fakty nie są pomijane – bo przecież były pięściarz chce mówić o sobie bez cenzury. Teraz odcina się od dawnego Dariusza Michalczewskiego, ale wyjaśnia, co sprawiło, że właśnie tak się zachowywał, a nie inaczej.

Sława i pieniądze kuszą, ale nie każdemu jest dane zdobyć jedno i drugie. Jeszcze trudniej pomnażać, to co się ma. Tiger opowiada nie tylko o niewygodnych faktach ze swego życia, ale też o tym, że pragnie się dzielić tym, co otrzymał od losu. Po zakończeniu kariery został biznesmenem. Zapamiętał słowa jednego z trenerów, że prawdziwe życie zaczyna się po odejściu z ringu. Mimo, że już parę lat minęło od dawnych sukcesów, to o Tigerze co jakiś czas słyszymy. Zaskakuje tym, że potrafi powiedzieć parę słów do słuchu ludziom o skrajnych poglądach. Po męsku: owijania w bawełnę nie będzie.

Książka „Tiger. Bez cenzury” nie jest biografią tylko i wyłącznie dla miłośników boksu. Nie dlatego sięgnęłam po tę książkę. Dariusz Michalczewski jest uosobieniem mitu od pucybuta do milionera. Jakie czynniki sprawiły, że wspiął się na szczyty sławy, a potem utrzymał się na fali jako biznesmen? Skąd się wzięły takie a nie inne poglądy pięściarza? O tym wszystkim opowie w swojej biografii. Najważniejsze, że się nie wybiela. Właśnie po kimś takim jak Michalczewski spodziewałam się, że będzie mówił wprost – i rzeczywiście tak się stało. Podczas lektury okazało się, że coś mnie łączy z Tygrysem, bo… chodziliśmy do tego samego laryngologa.