Popularność Harry’ego Pottera trwa w najlepsze, czego dowodem są zapotrzebowania na kolejne wznowienia książek J. K. Rowling. Powstały nawet podręczniki, zbiory baśni, po które sięgali bohaterowie powieści. Najważniejsze jednak, że z postaciami wykreowanymi przez pisarkę dorastają kolejne pokolenia młodych czytelników. Dla mnie zachętą do ponownego sięgnięcia po książki z serii o Harrym Potterze stało się piękne wydanie w grubej oprawie z ilustracjami Jima Kaya. Kolejne powieści cieszą oko, a także zapraszają do rodzinnego poznawania przygód uczniów Hogwartu. Nie inaczej jest w przypadku trzeciej części „Harry Potter i Więzień Azkabanu”.

Przygody tytułowego bohatera zaczynają się od momentu jego pobytu w domu Dursleyów. Wujostwo nie zmieniło nastawienia do Harry’ego i chłopak czuje się na Private Drive jak w więzieniu. Wakacje są dla niego najgorszą karą, bo musi spędzać czas wolny u kuzyna. Kiedy jednak przyjeżdża ciotka Marge, czara goryczy się przelewa. Po pewnym nieprzyjemnym incydencie z ciocią w roli głównej, Harry ucieka z domu wuja. Chłopak jest przekonany, że zostanie wyrzucony ze szkoły za to co zrobił. Ku jego zaskoczeniu nic takiego się nie dzieje. Światem czarodziejów wstrząsa bowiem wiadomość o ucieczce Syriusza Blacka z więzienia Azkaban.

Twierdza, w której osadzono czarodzieja oskarżanego o współpracę z Lordem Voldemortem, była uważana za świetnie strzeżoną. Teraz, po ucieczce Blacka, Harry odkrywa, że musi się strzec, bo uciekinier z pewnością będzie chciał go dopaść. Wokół Hogwartu zostają rozstawione straże, szkoła pilnowana jest przez groźnych dementorów. Bohater rozpoczyna prywatne śledztwo na temat tego, kim był Syriusz, a także prowadzi życie szkolne typowe dla każdego przyszłego czarodzieja.

Trzecia część z serii o Harrym Potterze staje się coraz bardziej mroczna. Widoczne jest to również na ilustracjach, które wprowadzają czytelnika w nastrój grozy. Jednak Kim Key nie ma zamiaru straszyć. Widać, że postawił sobie zadanie, by oddać klimat tej historii i świetnie sobie z tym poradził. Jego ilustracje są bardzo zróżnicowane, wiernie przedstawiają sytuacje opisane w książce. Dlatego też nie zabraknie kolorowych i pełnych ciepła rysunków. Wszystkie plansze są bardzo bogate w szczegóły, niezależnie od tego czy są to karty portretujące nauczycieli, czy ilustracje z podręczników o niezwykłych istotach, albo sceny z życia Harry’rego. Kiedy zmienia się nastrój, Kay zmienia także styl. Zamieszczona w książce mapa Huncwotów została tak zaprezentowana, ze trudno od niej oderwać wzrok. Wręcz zaprasza czytelników do uważnego studiowania tajnych labiryntów Hogwartu.

Każdy odbiorca książki tworzy własne wyobrażenia przeczytanej opowieści. Powieść „Harry Potter i Więzień Azkabanu” nie należy do wyjątków, ale poprzez adaptację filmową serii, trudno zupełnie się od niej oderwać. Ilustracje Keya nie są zupełnie wolne od tego, co pojawiło się w wersji kinowej, ale jednocześnie widać, że przede wszystkim oddają treść i nastrój książki. Właśnie umiejętne oddanie klimatu powieści jest największą zaletą ilustrowanej wersji „Harry Potter i Więzień Azkabanu”. Dbałość o szczegóły to kolejny plus. Rysunki cieszą oko, a odbiorca ma okazję, by porównać własną wizję z tym co daje mu Jim Kay.

Trudno napisać coś nowego o zaletach trzeciego tomu powieści o Harrym Potterze. Najlepszą rekomendacją jest to, że moje pociechy niecierpliwie czekały rok na kolejne wydanie. Już teraz nie muszę ich namawiać, jak za pierwszym razem, nie mają obaw co do treści, nie martwią się czy przypadkiem opowieść nie będzie zbyt straszna. J. K. Rowling tak skonstruowała tę historię, że trudno się od niej oderwać. Odbiorcy chętnie poznają kolejne karty odsłaniające prawdę o rodzinie Potterów. Przygody głównego bohatera czytelnik śledzi z wielką przyjemnością, a starsi odnajdują w tej historii drugie dno. Otrzymujemy fantastyczną opowieść z równie magicznymi rysunkami. Ilustracje  stanowią w tym przypadku niezwykle smaczna wisienkę na torcie, na którą warto się skusić.