Książki o muzykach, które do tej pory czytałam, opisywały kariery weteranów sceny.Tych tworzących przez kilkadziesiąt lat. Zaskoczeniem było więc dla mnie to, że powstała biografia zespołu, którego wszyscy członkowie są młodsi ode mnie…

Kings of Leon, bo o nich oczywiście mowa, zdobyli moje ucho za sprawą płyty „Only By The Night”. Ich muzyka wnosiła pewną świeżość, bo choć przyzwyczajona byłam do słuchania klasyków rocka i nie szukałam żadnych nowinek, a tu nagle pojawili się czterej muzycy ze Stanów, których utwory wydawały się być stworzone jakby specjalnie dla mnie.

Książka Michaela i Drew Heatleya –  „Kings of Leon. Sex on Fire” opisuje drogę jaką przebył ten młody (przynajmniej moim zdaniem) zespół. Trudno dziś powiedzieć, czy uda mu się zajść jeszcze wyżej, czy może osiągnęli szczyt? Na to pytanie odpowiedzi jeszcze nie ma, ponieważ biografia zespołu kończy się na początku 2011 roku.

Autorzy pokazali jak z amerykańskich dzieciaków, pochodzących z bogobojnego Tennessee, wychowywanych, wręcz predestynowanych do zawodu kaznodziejów, stali się rock’n’rollowymi wyjadaczami.

Członkowie zespołu wywodzą się z jednej rodziny. Trzech braci i kuzyn noszą to samo nazwisko. Followillowie należeli do Zjednoczonego Kościoła Zielonoświątkowego, a ojciec trójki braci był kaznodzieją. Dzieciństwo południowców nie było typowe. Często zmieniali miejsce zamieszkania, jeździli po kraju w fioletowym oldsmobile’u, a ojciec wygłaszał kazania w okolicznych kościołach.

W pewnym momencie ich świat się rozpadł, ponieważ rodzice się rozwiedli. Wtedy chłopcy zaznali, co to sex, drugs i rock’n’roll. Wcześniej żyli pod kloszem, a tu nagle mogli swobodnie poznawać muzykę inną niż gospel. Właśnie owo nadrabianie strat sprawiło, że młodzi Followillowie odkryli, że najbardziej interesują ich rockowe rytmy. W 2000 roku bracia założyli zespół. Nie martwił ich fakt, że jeszcze nic nie potrafią. Posiadali talent, który zauważył doświadczony producent Angelo Petraglia i stał się ich mentorem.

Pierwszą płytę kapeli wydano w 2003 roku. Jej producentem został Ethan Jones. Kings of Leon opowiadali w niej o nadrabianiu straconej dekady okresu dojrzewania. Powoli stawali się popularni, ale w Anglii, a nie w rodzinnych stronach. Zbierali pierwsze laury, ale trzymali się mocno wytyczonych celów i ciężko pracowali.

Kolejny album „Aha Shake Heartbreak” został wydany już w 2004 roku, a zespół był coraz bardziej znany. Kwartet grał jako support na koncertach U2. Zostali zauważeni przez samego Boba Dylana. To czego się nauczyli przez kilka lat, zaowocowało podczas tworzenia kolejnej płyty: „Because Of The Times”. Pełnię swego talentu pokazali w 2008 roku, podczas nagrywania krążka „Only By The Night”.

Biografia „Kings of Leon” to historia zespołu, którą uosabia pewien – wydawałoby się martwy – mit. Bo oto na szczyty wdrapali się ludzie znikąd. Chłopcy, którzy mieli być kaznodziejami, wyszli z piwnicy, chwycili gitary do ręki i przeobrazili się w demony rocka. A trzeba pamiętać, że do 1997 roku ten gatunek był im całkowicie obcy, bo wychowani zostali na muzyce gospel.

Michael i Drew Heatley dokładnie opisują kolejne szczeble kariery zespołu z Tennessee. Skupiają się przede wszystkim na muzyce, ale przytaczają też pewne szczegóły z życia artystów. Nie ukrywają skłonności członków kapeli do bójek, alkoholu i narkotyków. Pokazują, jak stresująca może być sława i w jaki sposób wpłynęła na młodych muzyków. Na szczęście Fallowillowie posiadają jakiś zawór bezpieczeństwa, dzięki któremu zatrzymują się na granicy. Czy jednak uda im się stworzyć coś na miarę „Only By The Night”? Mam nadzieję, że jeszcze pokażą pazury.

Za biografię „Kings of Leon” dziękuję Wydawnictwu SQN.