Laura Barrow, amerykańska pisarka, zadebiutowała na polskim rynku powieścią „Gdy powrócą kanarki”. Książka zyskała status bestsellera, a teraz przyszedł czas na kolejną: „Gdy odnajdziemy drogę”. Tytuł miał niedawno premierę, więc można już po niego sięgnąć. Zdarza się, że pisarze mają problem ze swoją drugą swoją książką, ze względu na oczekiwania ze strony odbiorców. Myślę jednak, że ci którzy przeczytali debiutancką powieść Barrow, nie zawiodą się, będą jednak pewne niespodzianki. Jeśli ktoś spodziewana się podobnej historii, może poczuć się zaskoczony podczas lektury „Gdy odnajdziemy drogę”. Czytaj dalej
„Gdy odnajdziemy drogę” – Laura Barrow
Odpowiedz
Czytałam już w tym roku książkę o Marii Callas. Wprawdzie drugą główną bohaterką była Jackie Kennedy, a zestawiono je ze sobą przez miłosną relację z Onassisem. Obie kobiety do dziś wpływają na nasze emocje ze względu na to kim były i jaką miały pozycję w świecie. Książka „Maria i Jackie” Gill Paul jest jednak zupełnie inna, niż „Callas, moja rywalka” Érica-Emmanuela Schmitta po którą właśnie sięgnęłam. Francuski pisarz uwielbiany jest ze względu na umiejętność kreowania historii wraz z wiarygodnym bogactwem psychologicznym postaci. Co zatem otrzymamy w książce Érica-Emmanuela Schmitta? 
Powieść „To dla Pani ta cisza” jest ostatnią książką Maria Vargasa Llosy. Laureat Literackiej Nagrody Nobla zmarł 13 kwietnia tego roku, w wieku 89 lat. Peruwiańczyk otrzymał najważniejsze wyróżnienie dla pisarzy w 2010 roku. Od tego czasu zdążyłam przeczytać kilka książek, ale najnowsza czekała na półce na swoją kolej. Postanowiłam sięgnąć po ten tytuł, jak tylko znajdę wolną chwilę. W majówkę jest trochę więcej czasu, więc udało mi się to zrobić. 
Jak kojarzymy twórczość ludową? Większości z nas przychodzą do głowy nudne obrazy, jakie media dawały nam przez lata. Dlaczego? Bo były sztuczne, nie miały nic wspólnego z nami. Wciąż istnieje dualizm między tym co wiejskie i miejskie. Jeszcze do niedawna kultura ludowa traktowana była jako prymitywna i prostacka. Coś, co jest wieśniackie, nie kojarzy się z niczym dobrym. Jej przeciwieństwem była wyrafinowana i wysoka kultura miejska. Odkąd jednak zaczęliśmy sobie uświadamiać, że wielu z nas ma korzenie chłopskie, zaczęło coś się zmieniać. Wit Szostak już dawno temu zauważył, że ludowość odchodzi w zapomnienie. Wydana po raz pierwszy w 2007 roku powieść „Oberki do końca świata” ukazuje znikanie nie tylko muzyki, ale również pewnej tradycji i dawnego świata. Teraz, za sprawą wznowienia, miałam okazję poznać opowieść nietypową, niezwykle muzyczną. 
Jak sobie wyobrażasz Korę, jedną z najbardziej znanych polskich piosenkarek? Każdy z nas ma przed oczyma jakiś jej wizerunek. Jeśli słuchałeś/-aś jej piosenek, z pewnością przychodzą Ci do głowy różne obrazy, czy śpiewane przez nią utwory. Dlatego, kiedy pojawiła się biografia pt. „Kora. Się żyje. Biografia” Katarzyny Kubisiowskiej, trudno mi było przejść obok niej obojętnie. Autorka jest znana właśnie z kilku biografii, np. z Jerzego Pilcha czy rozmowy, jaką przeprowadziła z Wojciechem Mannem. 
Co jakiś czas sięgam po fantastykę naukową, żeby zobaczyć, jaką przyszłość pisarze zapowiadają ludzkości. Jednocześnie literatura ta dużo mówi nam o człowieku tu i teraz. O naszych lękach, problemach sporo dowiemy się właśnie z prozy science fiction. Właśnie poznałam powieść Magdaleny Anny Sakowskiej pt. „Fuga. Powieść polifoniczna”. Jest to debiut powieściowy autorki, która wcześniej mogła być znana czytelnikom ze swoich opowiadań. One były publikowane wcześniej. W 2018 roku na łamach „Fantazji Zielonogórskich 8” wydane zostało pierwsze opowiadanie Magdaleny Anny Sakowskiej pt. „Małodobra”.