Dzisiaj jest Dzień Babci, a jutro będą świętowali dziadkowie. Z tej okazji można podarować  im wiele książek, pod warunkiem, że lubią czytać. Do wyboru są też takie tytuły, których czcionka została na tyle powiększona, żeby nie męczyła wzroku. Jednak w moje ręce trafiły dwa tytuły inne, niż do tej pory, ponieważ wymagające od dziadków… pisania. Ich autorką jest Monika Kopřivová. Co znajdziemy wewnątrz „Opowiedz mi babciu” i „Opowiedz mi, Dziadku”?

Obie solidnie wydane publikacje noszą podtytuł „Książka do przechowywania wspomnień”. Zaczynają się od drzewa genealogicznego, ale nieskomplikowanego, sięgającego do dziadków babci/dziadka. Potem znalazło się miejsce na wpisanie imienia i nazwiska autora wspomnień oraz jego zdjęcia. Dziadkowie zaczynają opowieść od własnych dziadków, opisują swoje historie związane z nimi, a potem rodzicami.

Opowieści, które będą spisane przez dziadków są ułożone chronologicznie, jednak ich autorzy nie zostają sami z zadaniem. Przede wszystkim odpowiadają na konkretne pytania, jakie mógłby zadać im dociekliwy wnuczek. Dziadkowie mogą się sami zdziwić, co będą mieli do odkrycia we własnej przeszłości. Mogą to być sprawy, o których od lat nie myśleli. Jak wyglądały ich wycieczki, w co się bawili w dzieciństwie, co na siebie zakładali, gdzie mieszkali: to tylko próbka pytań zapisanych w albumie.

Kolejna część zapisków będzie dotyczyła opisują dorastania, Dziadkowie opowiedzą o swojej drugiej połowie, o tym jak się poznali, gdzie się bawili. Następnie opiszą własną pracę. Jest też miejsce na wspomnienia o dzieciach. Ciekawe, jak wnuczęta, które w przyszłości zajrzą do albumu, będą odbierać te fragmenty? Dziadkowie otrzymują też miejsce na pewne podsumowanie swojego życia, a nawet dodanie zapisków na pytania, jakich zabrakło w tym albumie. Po otwarciu książki, po lewej stronie znajdują się pewne informacje wraz z ilustracjami, zdjęciami wprowadzające we wspomnieniowy klimat. Można się nimi inspirować, ale również czytać, jak odrębną opowieść o minionych czasach.

Myślę, że te pięknie wydane publikacje stanowią prezent dla dwu stron: obdarowanego i darującego. Książki „Opowiedz mi..” wymagają też sporo pracy ze strony babci i dziadka. Raczej nie skończy się na kilkudniowym uzupełnianiu treści. Potrzeba sporo wolnego czasu, by skrupulatnie wypełnić książkę. Jednak efekt może zaskoczyć obie strony. Dziadkowie wrócą myślami do przeszłości i przekażą swoim bliskim to, co chcą, by o nich pamiętano. Dorośli często mówią, że żałują, iż nie zadali swoim bliskim pewnych pytań, albo nie zapamiętali odpowiedzi, kiedy mieli na to czas. Teraz można tego uniknąć. Ponadto dzięki takiej publikacji dziadkowie mogą uporządkować swoje wspomnienia w taki sposób, by stały się jasne i czytelne dla młodszego pokolenia. Ci najmłodsi dzięki temu lepiej zrozumieją swoich ukochanych dziadków i odkryją, jak wiele ich łączy.