Zaczęłam czytanie Fredrika Backmana, szwedzkiego pisarz, który zdobył międzynarodowe uznanie debiutancką powieścią „Mężczyzna imieniem Ove” od „Niespokojnych ludzi”. Potem były kolejne historie, które albo wznawiano, albo wydawano po raz pierwszy. „Pozdrawiam i przepraszam” przeoczyłam, jak była wydawana po raz pierwszy w 2017 roku. Teraz jednak czekam na kolejne tytuły bardzo uważnie, ponieważ styl Backmana jest już tak charakterystyczny, że stosuję te opowieści, gdy potrzebuję pewnego oderwania od problemów tego świata. Czytaj dalej
„Pozdrawiam i przepraszam” – Fredrik Backman
2
Kiedy lato zmierza ku końcowi, chciałabym je na jakiś czas zatrzymać, albo sprawić przynajmniej, by czas płynął nieco wolniej. Jeszcze tyle książek zostało do nadrobienia, tyle spraw do załatwienia, czy choćby złapania jeszcze kilku ciepłych promieni słońca, pełnych beztroskich chwil. Tove Jansson w swojej „Księdze lata” udało się to zrobić, gdyż zamyka jak w szklanej kuli letnie życie pewnej rodziny. Znana jako autorka cyklu o „Muminkach” fińska pisarka pisała również dla dorosłych, nie tylko kreśląc słowa na papierze, ale również tworząc jako malarka, czy rysowniczka. Teraz możemy sięgnąć po wznowienie książki napisanej przed laty, a przełożonej na język polski 42 lata temu. Teraz otrzymujemy „Księgę lata” w przekładzie Haliny Thylwe nakładem wydawnictwa Czarne w serii „nowa klasyka”. 
Dzisiaj jest Dzień Babci, a jutro będą świętowali dziadkowie. Z tej okazji można podarować im wiele książek, pod warunkiem, że lubią czytać. Do wyboru są też takie tytuły, których czcionka została na tyle powiększona, żeby nie męczyła wzroku. Jednak w moje ręce trafiły dwa tytuły inne, niż do tej pory, ponieważ wymagające od dziadków… pisania. Ich autorką jest Monika Kopřivová. Co znajdziemy wewnątrz „Opowiedz mi babciu” i „Opowiedz mi, Dziadku”? 
Sara Pennypacker, amerykańska pisarka, odniosła sukces za sprawą książki „Pax”. Ta powieść dla młodzieży została zauważona, znalazła się na pierwszym miejscu listy bestsellerów „New York Timesa”. Również w Polsce nie przeszła bez echa, ponieważ nagrodzona została tytułem Książki Roku 2016 lubimyczytać.pl w kategorii Literatura dziecięca. Teraz możemy sięgnąć po kolejną powieść Sary Pennypacker, pt. „Realny świat”. Książkę na język polski przełożyła Teresa Tyszowiecka-Tarkowska. 
Relacje rodzinne nie zawsze wyglądają tak, jak w kolorowych książeczkach dla najmłodszych dzieci. Rzeczywistość okazuje się zupełnie inna niż wyobrażenia. Jednak to zderzenie z realiami nie zawsze musi być bolesne. Kiedy matka wraca do pracy i zostawia pociechę pod czyjąś opieką, czuje się z tym źle. Wyobraża sobie, że jej dziecko odbiera to podobnie. Tyle że jej potomek może równie mocnym uczuciem obdarzyć osobę, która się nią opiekuje. Czasem taka opiekunkę i bratnia dusza okazuje się równie ważna, jak matka. Z kim najłatwiej się porozumieć, gdy z rodzicami nam nie wychodzi? Często okazuje się, że wspólny język znajdujemy ze starszym pokoleniem. W książce Wiktora Krajewskiego pt. „Chciałbym nigdy Cię nie poznać” mowa o wyjątkowo silnej więzi między wnukiem, a jego babcią. 
Trudno rozmawiać z dziećmi o problemach, które dotykają ich bliskich. One rozumieją świat inaczej niż dorośli. Kiedy widzą osobę chorą, nie wiedzą, co się z nią dzieje. Nie mają pojęcia skąd smutek na twarzach bliskich. Niektóre choroby nie są widoczne na pierwszy rzut oka. Tak właśnie jest z chorobą Alzheimera. Przychodzi niespodziewanie i stopniowo zabiera nam babcię, dziadka, rodzica. Choć on jest z nami, staje się coraz mniej sobą. Osoba, która była naszą podporą, teraz sama wymaga opieki. Jak taką sytuację postrzega dziecko? Anna Sakowicz postanowiła opowiedzieć o chorobie Alzheimera z perspektywy kilkuletniego dziecka.