Pawła Sołtysa nie trzeba przedstawiać ani miłośnikom literatury, ani wielbicielom polskiej muzyki. Jako Pablopavo odsłania swą muzyczną stronę, a jako Paweł Sołtys zabiera nas w rejony fikcji literackiej. Oczywiście można się pokusić, że te dwa oblicza łączą się ze sobą i jedna nie istniałaby bez drugiej, ale może tu bardziej chodzi o nas, jako odbiorców kultury? Skoro chętnie słucham Pablopavo, to może również zachwycę się prozą Sołtysa? Czytałam „Nieradość” i „Mikrotyki”, więc informacja o premierze „książki „Monolok” skłoniła mnie do sięgnięcia i po ten tytuł. Czytaj dalej
„Monolok” – Paweł Sołtys
2
Dzisiaj jest Dzień Babci, a jutro będą świętowali dziadkowie. Z tej okazji można podarować im wiele książek, pod warunkiem, że lubią czytać. Do wyboru są też takie tytuły, których czcionka została na tyle powiększona, żeby nie męczyła wzroku. Jednak w moje ręce trafiły dwa tytuły inne, niż do tej pory, ponieważ wymagające od dziadków… pisania. Ich autorką jest Monika Kopřivová. Co znajdziemy wewnątrz „Opowiedz mi babciu” i „Opowiedz mi, Dziadku”? 
Czy jako ludzie czujecie się wyjątkowymi istotami? Uważacie, że macie szczególną misję do wykonania? Jeśli znacie książki Yuvala Noaha Harariego, to wiecie, że według tego naukowca, wierzymy w to tylko dlatego, że ulegamy pewnej fikcji. Bez niej nie moglibyśmy być na tym etapie „rozwoju”, w jakim znajdujemy się teraz. Autor bestselerowej książki „Sapiens. Od zwierząt do bogów” postanowił dać ją nam w nowej, komiksowej odsłonie. Niedawno wydany został drugi z planowanych czterech tomów. Powieść graficzna powstaje dzięki współpracy profesora Harariego z belgijskim ilustratorem Davidem Vandermeulenem oraz francuskim twórcą komiksowym Danielem Casanavem. 
Kiedy nauczyłam się czytać, chętnie sięgałam po baśnie i legendy. Wtedy popularna była książka „Klechdy domowe”. Wyróżniała się pięknymi ilustracjami autorstwa Zbigniewa Rychlickiego. Tak naprawdę były to drzeworyty, a grafik zasłynął jako twórca Misia Uszatka. Rychlicki w 1982 roku został laureatem najbardziej prestiżowej nagrody w dziedzinie literatury dziecięcej, czyli Medalu im. Hansa Christiana Andersena. Wspominam o tym, ponieważ niedawno Wydawnictwo Bosz opublikowało zbiór „Opowieści z kraju nad Wilią” Anny Koprowskiej-Głowackiej. Zdałam sobie sprawę, że tak właściwie nie znam baśni i legend litewskich, bo jako dziecko nigdy nie zastanawiałam się nad ich pochodzeniem. Liczyła się sama opowieść. 
Literatura to nie tylko powieści, ale właśnie one są najczęściej wydawane, bo najlepiej się sprzedają. Coraz rzadziej sięgam po poezję czy dramaty. A przecież lubię poznawać różne gatunki i rodzaje literackie. Podobnie ma się rzecz z opowiadaniami. One także rzadziej trafiają do księgarń. Dzieje się tak z wielu powodów, ale bardzo mnie cieszy, kiedy do moich rąk trafia zbiór krótkich tekstów prozatorskich. Jeśli są one dobrze napisane, to tak jakbym się delektowała pysznym posiłkiem, który spożywam małymi kęsami, by dłużej czerpać z tego radość. „Ulotne” Joanny Olczak to właśnie zbiór opowiadań. Zauważyłam, że w Wydawnictwie Seqoja bardzo często pojawiają się takie zbiory. 
Dzieciaki uwielbiają baśnie. Smoki, rycerze, księżniczki to postacie, z którymi dorastamy i które pozwalają nam uruchamiać wyobraźnię. Z czasem jednak maluchy czują, że potrzeba im czegoś więcej. Belgijska pisarka ukrywająca się pod pseudonimem Gudule, doskonale sobie zdawała sprawę z tego, że z czasem warto dzieciom dodać do baśniowych opowieści szczyptę humoru.