Komiks „Artemizja” i „Neurokomiks” to dwie pierwsze powieści graficzne, które ukazały się nakładem Wydawnictwa Marginesy. Pierwszy tytuł to historia niezwykłej malarki, Artemizji Gentileschi, która w XVII wieku jako jedna z pierwszych kobiet sięgnęła po pędzel. Tyle, że w tamtych czasach nie było to dobrze widziane. Jedynie mężczyźni mogli utrzymywać się z malarstwa, czy nawet kupować farby i inne materiały malarskie. Artemizja udowodniła, że kobiety również potrafią zajmować się sztuką. Nathalie Ferlut i Tamia Baudouin, autorki komiksu, pokażą zarówno historię życia artystki, ale również przybliżą nam czasy i zasady, jakie panowały w Europie w XVII wieku.

Historię Artemizji poznajemy poprzez retrospektywę. Artystka odbywa podróż z nastoletnią córką oraz służącą, a dzięki rozmowom dziewczyna ma okazję, by nieco lepiej zrozumieć i poznać matkę. Sama Artemizja była półsierotą. Wychowywał ją ojciec. Orazio Gentileschi był malarzem, uczniem Caravaggia, dlatego dziewczynka dorastała wśród płócien i przyborów malarskich. Pomagała w warsztacie ojca i szybko okazało się, że posiada wielki talent. To stało się jej przekleństwem, ponieważ dziewczynie nie wolno nawet podpisywać własnych prac, w związku z tym, jakiej była płci. Nie mogła być samodzielna w swych działaniach, bo nie pozwalały jej na to normy społeczne.

Bohaterka okazała się jednak nie tylko świetną artystką, ale również wielką buntowniczką. Początkowo pozowała ojcu i pomagała w warsztacie. Orazio był skupiony na własnej sztuce, narzekał na płeć córki, ale pozwalał jej na malowanie. Synowie byli pozbawieni talentu malarskiego. Ojciec w pewnym momencie zdecydował się na to, by dziewczyna pobierała lekcje. Nauczyciel Tassi był typem spod ciemnej gwiazdy. Jego talent artystyczny nie szedł w parze z dobrym sercem. Tassi stał się oprawcą, przez którego Artemizja będzie miała jeszcze bardziej skomplikowane życie.

Mimo cierpień i przeciwności losu, kobieta nie poddała się przyjętym zasadom. Postanawia walczyć o niezależność i sprawiedliwość. Trudno się dziwić, że tworzyła takie przejmujące dzieła, jak słynny obraz „Judyta zabijająca Holofernesa” czy „Judyta i służąca”. Z komiksu dowiemy się, co spotkało Artemizję, ile udało jej się osiągnąć w czasach, gdy kobietom nie wolno było podejmować w swoich pracach malarskich pewnych tematów, czy w ogóle utrzymywać się z pracy artystycznej.

Dzięki komiksowi Nathalie Ferlut i Tami Baudouin mamy okazję poznać wyjątkową artystkę, o której wciąż za mało wiemy. Autorki sięgnęły do źródeł, jakie są dostępne na temat Artemizji, między innymi do procesu Tassiego, w wyniku którego mężczyzna na rok trafia do więzienia. Zachowana dokumentacja nie pozwala jednak poznać lepiej barokowej malarki, jej przemyśleń, życia prywatnego. To osnute jest tajemnicą. Być może stąd ta retrospekcja i podział komiksu na dwie warstwy. Z jednej strony mamy teraźniejszość i wydarzenia z nią związane, a oprócz tego autorki cofają się do przeszłości, by pokazać drogę Artemizji na malarski parnas.

Za warstwę graficzną odpowiedzialna jest Tami Baudouin. Kadry, które nakreśliła są bogate, w końcu mowa o czasach baroku. Ich kolorystyka jest stonowana, niekiedy bardziej mroczna, innym razem pastelowa. Zaskakuje dbałość o szczegóły w ukazywaniu tła i drugiego planu. Mimo, że same obrazy Artemizji nie są zbyt często ukazywane, to ilustratorka nawiązuje do ich stylu. Często następuje gra światła i cienia tak istotna w malarstwie barokowym. Twarze naszkicowane zostały w bardzo umowny sposób. Czasami aż wydaje się, że to nie pasuje do reszty. Myślę, że to był zabieg celowy, by skontrastować piękno sztuki z ludzką niedoskonałością.

Komiks „Artemizja” przybliża postać malarki, która była na tyle silna, by wytyczać nowe szlaki i stać się osobą niezależną. Mimo, że żyła w XVII wieku, jej historia inspiruje również dzisiaj. Autorki w swoim komiksie pokazują także czasy artystki. Dzięki temu wyrabiamy sobie obraz danej epoki. Dzięki komiksowej formie nie wszystko musimy sobie wyobrażać, zmysł wzroku również otrzymuje coś dla siebie.