Powieść „Grzeszni chłopcy” napisał Bai Xianyong, znany na Zachodzie jako Pai Hsien-yung. Urodził się 11 lipca 1937 roku w Guilin w Chinach i jest uznawany za jednego z najważniejszych współczesnych pisarzy tajwańskich oraz pioniera azjatyckiej literatury LGBTQ. Tożsamość pisarza ma tu spore znaczenie, gdyż Pai Hsien-yung jest synem Baia Chongxi, słynnego generała Kuomintangu. Jeszcze jako dziecko Pai w wyniku chińskiej wojny domowej uciekł wraz z matką i rodzeństwem do Hongkongu, a w 1952 roku zamieszkał na Tajwanie. O literaturze ze wschodniej części globu niewiele wiem, więc z zainteresowaniem przyjęłam informację o wydaniu „Grzesznych chłopców”, choć miałam też obawy, czy uda mi się w pełni zrozumieć przesłanie tej historii.

Akcja powieści rozgrywa się w Tajpej na początku lat siedemdziesiątych XX wieku. Głównym bohaterem i narratorem jest A-Qing, młody chłopak, który po odkryciu jego homoseksualności zostaje nie tylko wyrzucony ze szkoły, ale również odrzucony przez własnego ojca. Zagubiony młody chłopak trafia do Nowego Parku. Takiego miejsca, które w dzień jest przestrzenią publiczną, a nocą staje się azylem i „królestwem” dla wyrzutków, młodych męskich prostytutek i ludzi żyjących na marginesie społeczeństwa. Takich jak A-Qing jest wielu.

Oglądamy ludzi odrzuconych, którzy stracili własne gniazdo. Zawiedli swoich ojców, więc żyją z poczuciem straty. Niektórzy z nich nie znali nawet rodziców, gdyż ich matki dawno zostały porzucone wraz z dziećmi. Teraz wielu z tych młodych ludzi próbuje przetrwać w trudnej rzeczywistości. Każdy z nich został mocno poturbowany przez życie, ale nie przestają szukać lepszej rzeczywistości. Wszystkich ich łączy zarówno tożsamość płciowa, jak i brak własnego gniazda. Mają jednak w Nowym Parku Dziadka Guo, człowieka, który czuwa nad tym miejscem i znajdującymi się w nim wyrzutkami.

W homofobicznym społeczeństwie ich poszukiwania miłości są nieakceptowalne. Stąd tytułowa grzeszność. Bohaterowie, kiedy stworzą swego rodzaju wspólnotę w parku, a potem w pewnej restauracji, poczują się silniejsi, ponieważ już nie będą sami. Mimo to musza się mieć na baczności, gdyż żyją w poczuciu zagrożenia. A to zdarzają się naloty policji na park, a to traktowani są brutalnie przez innych mężczyzn. Czasami sami dla siebie staną się niebezpieczni.

Choć „Grzeszni chłopcy” nazywani są kultową powieścią queerową, to mowa w niej nie  tylko o miłości homoseksualnej. Mamy do czynienia przede wszystkim z opowieścią o relacjach między ojcami a synami. Główny bohater stracił poczucie przynależności do własnej rodziny, gdyż odrzucił go ojciec. Po śmierci brata i matki nie ma już nikogo bliskiego. Szuka bezpiecznego miejsca i znajduje nową rodzinę. Są to ludzie, którzy dzielą podobną do niego sytuację. Znajdą się też mężczyźni, którzy zastępują tym młodym wyrzutkom ojców. Dlaczego podejmują się opieki nad takimi, jak A-Qing?

Poszukiwanie domu i własnego miejsca będzie bardzo istotnym tematem powieści, a Pai Hsien-yung pokazuje kilka warstw tego odrzucenia. Pojawia się jednak w tym konserwatywnym społeczeństwie światełko nadziei, kiedy jeden z dawnych homofobów, po stracie syna bezinteresownie bierze pod swoją opiekę chłopaków z parku. Oni również odwdzięczą się, gdy starzec sam znajdzie się w potrzebie. Powstaje nowy rodzaj rodziny, z wyboru. Tradycyjne wartości okazują się dla młodych gejów czymś, co spycha ich na margines. Mimo to odnajdą swoją godność i zostaną przyjęci przez podobnych do siebie kolorowych ptaków.

Kiedy sięgałam po „Grzesznych chłopców” obawiałam się, czy uda mi się zrozumieć tę historię ze względu na różnice kulturowe. W powieści występują odwołania do literatury i chińskich wierzeń, ale sama opowieść jest uniwersalna, zrozumiała również dla zachodniego odbiorcy. Bohaterowie wyrzuceni poza nawias społeczeństwa za to, że odstają od większości nie brzmi obco, a przyglądanie się społeczeństwu tajwańskiemu sprzed pół wieku nie będzie jakoś specjalnie egzotyczne. Bohaterowie poszukują wolności i akceptacji, ale często zderzają się z brakiem tolerancji, czy nie brzmi to jakoś znajomo?

PS Książkę na język polski przełożyła Małgorzata Religa.