Wojciech Kudyba jest poetą, historykiem literatury, wykładowcą akademickim. W 2015 roku zadebiutował jako prozaik. Książka „Nazywam się Majdan” porównana została przez wybitnego znawcę literatury Aleksandra Fiuta do „Trans-Atlantyku” Witolda Gombrowicza. Wojciech Kudyba pisze w niej o Ukrainie, ale w nietypowy sposób – posługując językiem znanym nam z książek Henryka Sienkiewicza.

Zacznijmy od pierwszych słów otwierających powieść: „Nazywam się Majdan. Petro Majdan, choć czasem ktoś zawoła: „Euromajdan!” i zaraz siada przy barze jak druh serdeczny. A nad barem okno wprost na tory, wiec może widać przez nie pociągi do Berlina, do Kijowa, pociągi nie wiadomo dokąd, jak opowieść, której zakończenia nigdy nie znasz” (s.7). Główny bohater jest naukowcem, który ma polskie korzenie dzięki babci. W nim widoczna jest przeszłość, jakiej doświadczyła Ukraina. Zmiany nazwiska przodków, korzenie żydowskie, a może niemieckie – wszystko zależy od perspektywy z której spojrzymy. Widać w tej postaci cały tygiel kultur i narodowości jaki wniosła na te ziemie ze sobą historia.

Petro Majdan jako ukraiński kulturoznawca był w wielu miejscach. Widział Europę, ale Ukrainę darzy gorącym uczuciem. Dzięki temu, że mieszkał za granicą, potrafi spojrzeć na swój kraj również naszymi oczyma. Jednocześnie jest Europejczykiem i Ukraińcem. Dlatego porównując książkę do „Trans-Atlantyku” należy również podkreślić, że Petro wyraża sie o Ukrainie ciepło, z wielkim uczuciem.

O naszych wschodnich sąsiadach wiemy niewiele, wciąż zapatrzeni na Zachód. Często nie zauważamy, że przecież Europa jest też tam. Kudyba przypomina o tym czytelnikom, choćby poprzez nadanie kolejnym rozdziałom tytułu „Europa”, a następnie podaniem kolejnych numerów. Przez głównego bohatera widzimy sytuację jaka panuje w tym kraju. Jednak bohater nie jest świadkiem historycznych wydarzeń, ale dostrzega ich echa. Mają one wpływ na niego i inne postaci

Wydarzenia w tej powieści nie są jednak najważniejsze, choć bywają niekiedy dramatyczne, czy sensacyjne. Czytelnik nie skupia się tak bardzo na akcji, ale wczuwa się przede wszystkim w język oraz śledzi przemyślenia Petro Majdana. Bohater jest intelektualistą, nie szczędzi nam swoich refleksji. Następuje przemieszanie stylów – kultury wysokiej i niskiej. Już pierwsze zdanie przecież przypomina sposób, w jaki przedstawia się Bond. Szybko okaże się, że znajdziemy tu znacznie więcej. Choćby kiedy zastanowimy się nad znaczeniem nazwiska bohatera. Słowo „Majdan” wprowadza pewną wieloznaczność – nie wiemy na początku nazwisko symbolizuje miejsce, a może oznacza naród?

Bardzo ciekawą postacią jest babcia Petra, która do swojego wnuka mówi sienkiewiczowską polszczyzną. Ona też się domaga czytania na głos „Trylogii”, co bywa dosyć zabawne. Jak widać książce „Nazywam się Majdan” nie brakuje również dowcipu oraz ironii. Choć problem Ukrainy jest przecież bardzo poważny i tak też zaprezentowany. Sama książka objętościowo jest niepozorna, to można ją czytać wielokrotnie i za każdym razem znajdziemy w niej coś nowego. Niejednoznaczność i poetycki język, to dwie najważniejsze cechy książki Wojciecha Kudyby. „Nazywam się Majdan” pokazuje, że Ukraińcy, Polacy są narodami leżącymi w Europie, które warto ze sobą zbliżyć, nawet jeśli historia wielokrotnie próbowała nas dzielić.