Po przeczytaniu książki „Wojna nie ma w sobie nic z kobiety” zaczęłam się zastanawiać, czy w Polsce nie ma podobnej pozycji odnoszącej się do historii naszego kraju. No i znalazłam… „Dziewczyny Wojenne” Łukasza Modelskiego.

Autor opisał 11 historii młodych panien, których dorosłość zaczęła się w czasie drugiej wojny światowej. Jednak na tym nie poprzestał. Historia wojenna dla niektórych z nich dotyczyła również lat 50, kiedy walczyły w AK z komunistami.

Tytułowe dziewczyny zmagały się z innymi problemami niż my. Po wybuchu wojny często same szukały dla siebie odpowiedniego zajęcia – w służbie dla ojczyzny, coś co współczesnym może wydać się anachronizmem. Ryzykowć młodość dla idei? Poświęcić wszystko nadziei na wolną Polskę? Większość historii choć są wzięte z życia mają fabułę, jak niezły film akcji. Ale nie tylko opisano walkę ze złymi Niemcami w tle… pojawiają się też Sowieci oraz kolaboranci.

Modelski starał się ukazać dziewczyny z różnych klas społecznych. Mamy Jadwigę (Jagoda) Piłsudską-Jaraczewską. Łatwo domyślić się z kim skoligacona jest ta panna, ale również pojawia się chłopka bez wykształcenia, jednak z poświęceniem walcząca dla ojczyzny. Dzięki temu, że pisarz pokazuje, jak wyglądały okupacje: hitlerowska i sowiecka, można sobie wyrobić pewną opinię na ten temat. Czasem zdarza się, że trzeba walczyć z Niemcami, Związkiem Radzieckim, a potem już nie wiadomo, kto jest tym dobrym, a kto złym. Po zakończeniu wojny spotyka je nie zawsze zasłużona chwała – czasem wręcz odwrotnie – są straszone karą śmierci za walkę w AK.

Poruszająca jest opowieść Dzidzi, która 6 godzin po ślubie zostaje aresztowana przez hitlerowców. Historie bohaterek książki nie są baśniowe – to znaczy, nie zawsze kończą sie dobrze. Wojna nie pozwala im najpierw zdobyć tego zawodu co chcą, ukochanego, którego wybiorą, a potem miejsca gdzie chciałyby żyć. Bo co to za nagroda GUŁAG – po walkach z okupantem.

Kilkanaście historii czyta się jednym tchem. Trudno skończyć opowieść w połowie, ma się ochotę poznać każdą do końca. Książka zawiera zdjęcia bohaterek pojawiających się w książkach, więc nawet nie trzeba sobie zbytnio wyobrażać tych mlodych dziewcząt. Można było też – moim zdaniem, pokazać jak wyglądały te panie po latach, kiedy spisywano historie ich życia.