Najpierw była kłótnia – kto przejmie tę książkę. Syn ją chciał, a i córka mocno się jej domagała. Odpowiedź, że jest wspólna, nikomu nie odpowiadała, bo który kilkulatek nie chciałby zostać szpiegiem? Jak się okazało i dziewczyny mogą mieć podobne pragnienia. Za sprawą tej opowieści mieliśmy okazję przeżyć sceny godne Jamesa Bonda, z tym że w wersji dla trzecioklasistów.
Główny bohater jest zwyczajnym chłopcem. Chodzi do szkoły, ma przyjaciół. Jednak wszystko się zmieni, kiedy dowie się, że goście, którzy przychodzą do nich w odwiedziny, być może są z kontrwywiadu. Pozornie mama Mieszka spotkać się ma z koleżanką i jej córką Marceliną. Normalnie w takiej sytuacji nie sposób namówić chłopca do sprzątania i pomocy. Jednak kiedy Mieszko dowie się, że właśnie zaczyna z tatą misję szpiegowską, wszystko ulega zmianie. Pokój posprzątany zostanie w mig, aż mama nie będzie mogła uwierzyć własnym oczom. Tyle, że tylko ojciec i syn są wtajemniczeni w akcję szpiegowską. Im mniej wie mama, tym lepiej – dla jej własnego bezpieczeństwa oczywiście.
Na szczęście Marcelina okaże się zwykłą dziewczynką, więc dzieci mogą się normalnie pobawić. Choćby w wybuch wulkanu. Tylko, dlaczego ich rodzicom nie podoba się, że wykorzystały do zabawy piasek z doniczki jako lawę? Mama kończąca zabawę, nie rozumie też, że skazuje sporą grupę ludzi na zagładę, bo Mieszko z Marceliną muszą porzucić akcję ratunkową i zająć się sprzątaniem.
Chłopczyk jak widać posiada niczym nieograniczoną wyobraźnię. Tyle, że przez nią popada w coraz większe tarapaty. Jego koleżanka zostawi u niego w domu jedną ze swoich lalek. Kiedy tata Mieszka uświadomi synowi, że istniały kobiety zajmujące się szpiegostwem, lalka Marceliny zostanie Matą Hari. Niestety, przyjaciele chłopca widzą w niej tylko i wyłącznie zabawkę dla dziewczynek i wtedy zaczną się zmartwienia Mieszka. Kiedy jednak chłopiec zapragnie mieć więcej kobiet szpiegów, wpadnie w kłopoty po same uszy. Ukradnie ze świetlicy trzy niepotrzebne nikomu lalki, a następnie ukryje je w domu. Przyjaciele szybko je odkryją, a potem doniosą dorosłym. Mieszko nie chce wtajemniczać mamy, więc musi poczekać na powrót ojca. Ten jednak bierze sprawy we własne ręce i sprawia, że nagle wszyscy chłopcy chcą mieć laki – o, przepraszam – tajne agentki.
Historia Mieszka byłaby zwykłą opowiastką o chłopcu, gdyby nie to, że w zabawny sposób udowadnia, iż każdy ma prawo do własnych wyborów. Chłopcy i dziewczynki mogą się bawić czym tylko chcą, byle po swojemu. Jak niewiele trzeba, by rozbudzić wyobraźnię dziecka. Książka uczy tolerancji, pokazuje jak żyć w zgodzie z własnymi przekonaniami. I co zrobić, by świetnie się bawić – zawsze i wszędzie. Moje pociechy oczywiście złapały bakcyla. Słuchały opowieści z wypiekami na twarzy. Sporo się dowiedziały na temat szpiegostwa. Trochę się bałam, że sześciolatek niewiele zrozumie z tej powieści, bo wydawca sugeruje, że odbiorcami mogą zostać dzieci od dziewiątego roku życia, ale mogę śmiało polecić tę książkę również młodszym czytelnikom.
Główny bohater ma świetną relację z ojcem, którego nic nie jest w stanie wyprowadzić z równowagi. Autorka odwołała się też do współczesnych polskich realiów i dzieci czują się podczas czytania tej opowieści, jak we własnym domu. A kto dostanie książkę? Nadal oboje jej pragną, więc szukamy jakiegoś salomonowego wyroku rozwiązującego ten problem…
Dziękujemy Czarnej Owieczce za książkę.
Lista książek dla dzieci oraz młodzieży, które napisała Ewa Nowak, jest bardzo długa. My sięgnęliśmy nie tak dawno temu po „Nogę w szufladzie”, więc kiedy tylko zauważyliśmy, że autorka napisała drugą część historii szpiegowskiej, musieliśmy przeczytać i tę powieść. Książka „Kto wykradł grę z komputera?” została oparta na podobnym pomyśle, ale z nową dawką przygód.