Kiedy sięgam po książki Michała Rusinka i piszę opinię na ich temat, przyznam szczerze, że odczuwam tremę. Bo któż zna lepiej język polski, niż osoba na co dzień zajmująca się naukami humanistycznymi? Zasady, które obowiązują nas wszystkich to jeden problem, drugi stanowią wyjątki, a jeszcze dochodzi do wszystkiego ludzka tendencja do popełniania pomyłek. Niby: „Errare humanum est”, ale wolałabym nigdy się nie wahać w kwestiach związanych z poprawną polszczyzną. Z tego też powodu sięgam po książki autora, takie jak „Pypcie na języku” czy „Jak się dogadać”? Mimo poczucia onieśmielenia, warto przecież przypominać sobie, co w mowie piszczy. Właśnie premierę ma książka Michała Rusinka przeznaczona dla młodszych odbiorców pt. „Wihajster czyli przewodnik po słowach pożyczonych”, ale i jej nie mogłam się oprzeć. Czytaj dalej →