Za kilka dni premiera książki Katarzyny Zyskowskiej-Ignaciak „Upalne lato Kaliny”. Postanowiłam przeczytać  najpierw „Upalne lato Marianny”, czyli powieści rozpoczynającą tę sagę rodzinną. Choć książki można czytać niezależnie, oczywiście wolę zaczynać od początku.

Już sam tytuł – „Upalne lato Marianny” – zobowiazuje i nadaje książce odpowiedni nastrój. Przenosimy się w czasie do 1939 roku i ostatniego takiego lata. Po nim wszystko będzie już inne. Główna bohaterka –  Marianna Borucka – jest najstarszą córką ziemianina. Mieszka z ojcem i młodszym bratem w ślicznym mazowieckim dworku.

Osiemnastoletnia dziewczyna właśnie zdała maturę i dostała się na studia prawnicze w Warszawie. Nie może się doczekać wyjazdu, gdyż marzy o tym, by wyrwać się ze wsi. Głowę napełnioną ma feministycznymi teoriami, prosto z najnowszych magazynów literackich. Boi się, że na wsi nie mają one racji bytu, więc liczy na możliwość realizacji swoich poglądów w stolicy.

W czasie wakacji marzy o miłości. Tym bardziej, że do miejscowego proboszcza przybywa młody siostrzeniec z urodziwym kolegą. Zenona już zna od dawna, podkochuje się w nim jej przyjaciółka Krysia. Marianna jednak zwraca uwagę na Zygmunta, który prawdopodobie będzie jej wykładowcą, ponieważ doktoryzuje się w naukach prawniczych. Młodzi mieli okazję spotkać się przypadkowo w stolicy.

Marianna stojąc na progu dorosłości, oczywiście uważa się za osobę w pełni dojrzałą. Różni się od koleżanek, gdyż postępuje niezgodnie z konwenansami. Uważa, że może realizować swoje pragnienia bez konsekwencji. Mimo, że przeczytała sporo książek, niewiele wie o życiu. Wychowywana przez gosposię, bez matki, może tylko domyślać się pewnych rzeczy, uczyć poprzez obserwacje innych. A konsekwencje miłości mogą być różne. Marianna gniewa się na świat, gdy widzi, jak kobiety muszą radzić sobie choćby z niechcianymi ciążami. Nie rozumie, dlaczego mężczyźni nie ponoszą żadnej kary za znęcanie się nad żonami, czy za to że mają nieślubne dziecko.

Bohaterka, podczas leniwego i upalnego lata, będzie miała okazję przeżyć pierwszą miłość. Czy uda jej się przełamać konwenanse? Czego się nauczy? Otóż dowie się, jak trudne może być uczucie oraz tego, że nie wolno nim się bawić. Tego ostatniego beztroskiego lata stanie się wreszcie dorosła.

Historia Marianny jest pokazana z perspektywy głównej bohaterki, dojrzewającej dziewczyny. Osoby, w której rodzą się po raz pierwszy uczucia i namiętności. Dzięki ukazaniu świata oczyma niepokornej osiemnastolatki, autorka wtłoczyła niejako czytelnika  w trudny okres dojrzewania. Włącznie z jego naiwnością. Właśnie to drażni w młodej bohaterce. Wciąż wierzy, że świat może być dobry, nie docierają do niej mroczne chmury zwisające nisko nad światem. Przecież w młodości liczy się tylko „ja”. Tylko, że kiedy Marianna zauważy, że nie jest jedyna na świecie, może być za późno.

Katarzyna Zyskowska-Ignaciak odtworzyła ziemiański świat dwudziestolecia międzywojennego. Skupiła się na ukazaniu go oczyma naiwnej jeszcze osiemnastolatki, która dopiero uczy się życia. Dla dziewczyny, która burzy się nad losem kobiet, niewidoczne jeszcze jest, że sama niewiele musi robić, kiedy inni dla niej ciężko pracują. Dworek Marianny może być nieco wyidealizowany, choć wszysto co spotka tego lata dziewczynę, będzie już naznaczone nadchodzącymi zmianami. Powieść świetnie oddaje nastrój miejsca, w którym się znaleźliśmy. Powolne, nieśpieszne odkrywanie tajemnic bohaterów powieści nie nuży, gdyż autorka stara się trzymać czytelnika w napięciu. Podobał mi się opis miejsc, świata, którego już nie ma. Najlepszy jest jednak nastrój tej książki. Upalny, zmysłowy, nostalgiczny, ale nie ciężki.

 Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa MG 🙂