Trudno cieszyć się zabawą na huśtawce w pojedynkę. Ta zabawka do bujania, o której mowa w książce fińskiego autora Timo Parvela, wymaga dwojga. Główny bohater jest sam, więc czuje, że czegoś mu brakuje. Wydawnictwo Ene Due Rabe specjalizuje się w książkach, które tłumaczą emocje młodym odbiorcom. Bo przecież każdy ma prawo się złościć, smucić, gniewać – dobrze jednak, by te odczucia rozumiał. Z niektórymi emocjami nie jest łatwo nawet dorosłym, a co dopiero dzieciom. „Huśtawka” to pierwsza część trylogii (w Polsce pozostałe tomy jeszcze nie są dostępne). Książka została uhonorowana nagrodą Finlandia Junior.

Niedźwiadek Pi siedzi samotnie na huśtawce i myśli. Następnie w notatniku zapisuje takie zdanie: „Z huśtania nic nie wychodzi, jeśli po drugiej stronie nikogo nie ma”. Trudno jednak opuścić to miejsce, bo a nuż ktoś się zjawi? Pi czeka, wreszcie zrywa się wiatr, który łamie drzewo. Świerk uderza w huśtawkę, a niedźwiadek zostaje wystrzelony do nieba. Zaczyna się wielka podróż, bo na swojej drodze miś spotka księżyc, mewkoryba, czy trzepotki. W czasie wędrówki uczy się wielu rzeczy o sobie i o innych. Okazuje się, że nie jest łatwo znaleźć drugą osobę do huśtania. Łatwo natomiast nadać komuś łatkę i nie słuchać innych. A do huśtania potrzeba zaufania. Jak zdobyć przyjaciela, który miałby podobne zainteresowania? Pi wielu rzeczy się musi nauczyć – również o sobie.

Podczas lektury książki moje dzieci były zaintrygowane ilustracjami Vrippi Talvitie. Technika w jakiej je wykonano pobudza wyobraźnię (myślę, że zastosowano kredki woskowe i akwarele). Najbardziej zastanawiał je główny bohater, bo niby miś, ale jego twarz wcale nie przypomina niedźwiedziej. Zagadka zostanie rozwiązana na końcu tej historii.

„Huśtawka” jest opowieścią, w której znaleźć można elementy przypowieści. Pi odbywa życiową podróż w czasie której uczy się wiele o świecie i sobie samym. Prawdy, które otrzymujemy nie są jednak banalne, choć napisane zostały prostym językiem. Każda notatka zapisana przez Pi, zmusza do myślenia (nawet dorosłych). Rodzi też wiele pytań, lekturę co jakiś czas przerywaliśmy, by porozmawiać.

Dzięki książce Timo Parvela przenieśliśmy się w świat, w którym rzeczywistość przeplata się z oniryzmem, co wzmacniają jeszcze ilustracje dopełniające treść „Huśtawki”. Wieloznaczność zmusi do myślenia również dorosłych, bo każda grupa wiekowa odbierze tę (jak wydawało się na początku) prostą historię nieco inaczej. Warto wybrać się w tę podróż, by poznać emocje jakie odczuwa Pi – dzieci się w nich szybko odnajdą i odkryją jak wiele je łączy z niedźwiadkiem. Myślę, że warto przeczytać tę książkę już sześciolatkom, natomiast nie ma górnej granicy wiekowej…