Haruki Murakami jest obecnie chyba najpopularniejszym japońskim pisarzem na świecie. Miłośnicy współczesnej prozy z pewnością posiadają swoje ulubione tytuły jego powieści, albo opowiadań. Jedni kochają „Przygodę z owcą”, inni „Norwegian Wood” czy „1Q84”, albo uwielbiają wszystko, co tylko wyjdzie spod jego pióra. Niewątpliwie jednak, żaden z tytułów napisanych przez Murakamiego nie przechodzi bez echa. Czy tak samo będzie z powieścią „Śmierć Komandora. Pojawia się idea”? Ten tytuł to pierwszy tom. Książka miała premierę 17 października tego roku. Sześć tygodni później wydana zostanie druga część „Śmierć Komandora. Metafora się zmienia”.

Na najnowszą powieść Harukiego Murakamiego czekaliśmy aż pięć lat. Wprawdzie nie tak dawno temu autor odkrył nieco swój warsztat, wydając zbiór esejów „Zawód: powieściopisarz”, nie była to jednak książka dla miłośników fikcji literackiej. Akcja powieści „Śmierć Komandora. Pojawia się idea” rozgrywa się w Japonii. Główny bohater, kiedy dowiaduje się od żony, że chce rozwodu, najpierw doznaje szoku. Opuszcza wspólne mieszkanie i rusza w samochodową podróż po północno-wschodniej części wyspy Honsiu.

Mężczyzna jest załamany swoją sytuacją, tym bardziej, że nic nie zapowiadało, że w jego małżeństwo przechodzi kryzys. Dlatego takie nagłe zakończenie związku po sześciu latach jego trwania, okazuje się dla niego bardzo bolesne. Bohater wykonuje wolny zawód, utrzymuje się z malarstwa. Po rozstaniu z żoną rezygnuje ze zleceń, a po kilku miesiącach tułaczki postanawia poprosić przyjaciela o możliwość zatrzymania się u niego. Okazuje się jednak, że znajomy może wynająć mu dom w górach. Samotnię, w której artysta może w pełni oddać się swojemu malarstwu.

Ojciec przyjaciela, Tomohiko Amada, był słynnym malarzem. W domu mistrza nie ma jednak żadnych jego dzieł. Prócz jednego obrazu, ukrytego przed światem na strychu. Amada namalował w stylu japońskim scenę śmierci Komandora z opery „Don Giovanni”. Ta niezwykła scena doprowadza do przemiany bohatera powieści. Do tego momentu można powiedzieć, że mamy do czynienia z historią realistyczną. Za chwilę jednak pojawi się aura niesamowitości, a także sceny przywodzące na myśl skojarzenia z Kafką czy Schulzem.

Choć główny bohater chwilowo zaprzestał działalności twórczej, zgłasza się do niego ekscentryczny milioner z propozycją nie do odrzucenia. Oferuje ogromną sumę pieniędzy za wykonanie swojego portretu. Malarz decyduje się na to zlecenie, ale szybko okazuje się, że to spotkanie będzie istotne dla głównego bohatera pod wieloma względami. Zwłaszcza, że w życiu artysty pojawi się tajemnicza idea. Czym jest i co oznacza? Dla odbiorców będzie stanowiła spore wyzwanie, ale myślę, że dopóki nie poznamy drugiego tomu powieści, trudno jednoznacznie określić rolę, jaką pełni w tej części. Zobaczymy, jak się ta historia rozwinie.

Haruki Murakami w swojej najnowszej powieści posługuje się pierwszoosobową narracją. Poznajemy szczegóły życia głównej postaci, łącznie ze szczegółami jego życia erotycznego (co według niektórych bliskie jest pornografii). Jednak na największą uwagę zasługują odniesienia do muzyki klasycznej i oniryczne sceny z nutą niesamowitości. Im bardziej zagłębiamy się w tę historię, tym więcej w niej symboliki. Zaciera się granica jawy i snu, a odbiorca zastanawia się dokąd nas prowadzi Murakami. Odpowiedzi jeszcze nie znamy, ale po przeczytaniu pierwszego tomu, pojawiło się wiele pytań. Liczę na to, że odpowiedzi poznam w drugiej części. Niewątpliwie czuję się zaintrygowana i z pewnością nie oprę się książce „Śmierć Komandora. Metafora się zmienia”.