Mam wrażenie, że literatura japońska jest ostatnio bardzo popularna, gdyż widzę coraz więcej książek z tego kraju tłumaczonych na język polski. Jednocześnie coś mnie również przyciąga do tych tytułów, choć często są zupełnie różne od tego, co znam z własnego podwórka. Zupełnie inne tempo akcji, odmienny nastrój i ukryte emocje. Te ostatnie niekiedy sprawiają, że obawiam się, że coś może mi umknąć. Książka „Dziwna pogoda w Tokio”, Hiromi Kawakami właśnie do takich należy. Trzynaście lat temu mogliśmy już poznać tę historię, ale pod innym tytułem: „Sensei i miłość” w tłumaczeniu Anny Zalewskiej. W tym roku otrzymujemy wznowienie pod zmienionym tytułem, choć tej samej translatorki. Czytaj dalej
„Dziwna pogoda w Tokio”, Hiromi Kawakami
2
Jeśli kochacie koty, z pewnością zauważyliście, że w literaturze japońskiej są one również bardzo widoczne. Bo kto nie lubi się relaksować oglądaniem filmików z mruczkami? Mnie również trochę się to udzieliło, więc z chęcią sięgnęłam po niedawną premierę: „Kot pierwszego kontaktu”. Opowiadania autorstwa Shō Ishidy są już trzecią częścią niezwykle popularnej serii, która w Polsce ukazała się nakładem Wydawnictwa Marginesy. Przeczytałam 
Trudno przejść obojętnie obok takiego tytułu, jak „Dylematy kobiet pracujących”. Zaraz mi się kojarzy z rolą Ireny Kwiatkowskiej w „Czterdziestolatku”. Kobieta, która żadnej pracy się nie boi. Czy skojarzenie polskiego serialu ze zbiorem opowiadań japońskiej pisarki Fumio Yamamoto, ma coś wspólnego z rzeczywistością PRL-owską? Jakiś wspólny mianownik się znajdzie, choćby praca postrzegana przez pryzmat patriarchatu. W tej rzeczywistości zadaniem płci pięknej było godzenie roli pracownicy z gospodynią domową i matką. Okazuje się, że we współczesnej Japonii wciąż zderza się podobny model z tym, w którym kobiety chciałyby zostać partnerkami w pełnieniu tych wszystkich obowiązków. 
W latach 1976 – 1980 Wydawnictwo PIW publikowało serię „Opowieści Grozy”. Od kilku lat jest ona wznawiana pod nieco zmienionym tytułem, ponadto została wzbogacona i odświeżona o kolejne teksty. Wprawdzie nie czytałam wcześniejszych ośmiu już „Opowieści niesamowitych” tłumaczonych z języka czeskiego, francuskiego, włoskiego, rosyjskiego i innych. Zainteresowała mnie literatura japońska. Antologia mrocznych i niesamowitych opowieści z języka japońskiego została ułożona przez Katarzynę Sonnenberg-Musiał. Jako podstawę posłużyła wydana w 1986 r. w PIW-ie „Ballada o Narayamie. Opowieści niesamowite z prozy japońskiej”. Teraz poszerzono zbiór o autorów takich jak Kenzaburō Ōe czy Kōbō Abe. Zwłaszcza ten ostatni szczególnie mnie zainteresował, ponieważ widzę, że wciąż jest u nas popularnym, wręcz kultowym pisarzem. 
Choć koty są samotnikami, z jakiegoś powodu my, ludzie, czujemy się przy nich lepiej. One same zresztą tak naprawdę również potrzebują towarzystwa, tyle że nie potrafią mówić, więc się do tego nie przyznają. Sama mam w domu koty, więc znam wszystkie tego uroki i trudno, by coś mnie zaskoczyło. Mimo to lubię książki, w których pojawiają się mruczki. Chętnie po nie sięgam. Doceniłam powieść 
„Kobieta z wydm” została wydana w Japonii w 1962 roku i stała się najbardziej znaną powieścią napisaną przez Kōbō Abe. Na język polski została przetłumaczona przez Mikołaja Melanowicza już w 1968 roku. Warto dodać, że książka wcześnie, bo w dwa lata po premierze, doczekała się również adaptacji filmowej. Obecnie możemy ponownie sięgnąć po powieść, dzięki wznowieniu przez PIW. Dlaczego ten tytuł uznano za kultowy?