Czytelnikom raczej nie trzeba tłumaczyć, kim była Simone de Beauvoir i jaką rolę odegrała we współczesnej literaturze czy kształtowaniu się poglądów feministycznych. Jednak nie wszystkie książki pisarki zostały wydane za jej życia. „Nierozłączne” są właśnie takim przykładem dzieła wydanego pośmiertnie. Sama Simone de Beauvoir, francuska pisarka, filozofka i feministka, nie zdecydowała się na jej wydanie. Przyjęła negatywną ocenę J. P. Sartre’a i uznała, że znany filozof ma rację. Teraz sami możemy ocenić, czy rzeczywiście ta napisana w 1954 roku powieść jest nieistotna.

W książce mamy do czynienia z historią o charakterze  autobiograficznym. Jest to opowieść o przyjaźni między narratorką, którą utożsamiamy z Simone, a Zazą, jej najlepszą przyjaciółką z dzieciństwa. Dziewczęta poznały się jako dziewięciolatki i od tej pory stały się dla siebie niezwykle ważne. Zaza, nazywana w powieści Andrée, dołączyła do klasy Sylvie i od pierwszej chwili dziewczynka wywarła silne wrażenie na głównej postaci.

Widzimy, jak zmieniają się te dwie dziewczynki w dorastające osoby, które mają do odegrania określone z góry role społeczne. Nic nie jest w stanie zmienić tego, co uważano za najlepsze dla dorastających panien z dobrego domu. Młode kobiety nie miały zbyt wiele do powiedzenia w tym czasie, ani decydować o tym, co chciałyby robić w swoim życiu. Ograniczenia narzucało im społeczeństwo i rodzina, ale mimo to obie kobiety poszukują własnej tożsamości i sensu życia. Każda robi to nieco inaczej i dla obu z nich inaczej kończy się ta historia.

Margaret Atwood we wstępie do książki pisze, że gdyby nie ta znajomość między Zazą i Simone, być może nigdy by nie powstało najsłynniejsze dzieło de Beauvoir, czyli „Druga płeć”. Tym, co najbardziej wpłynęło na pisarkę, była tragiczna śmierci Zazy u progu dorosłego życia. Czytelnicy mogą podczas lektury powieści przyglądać się temu, jak toczy się ta niezwykła przyjaźń między dwiema kobietami. Jest to taka relacja, która zostaje w pamięci na zawsze.

Warto sięgnąć po „Nierozłączne”, by zobaczyć, co wpłynęło na życie i poglądy Simone de Beauvoir, jednej z najważniejszych postaci XX wieku. Jest to nie tylko intymny portret jej przyjaźni z Zazą, ale także ciekawy obraz epoki, w której żyły i wychowywały się obie kobiety. Książka pokazuje dorastanie Beauvoir, a także to jak kształtowała się jej osobowość i poglądy. Odpowiemy sobie na pytanie, czy przyszła pisarka powielała zdanie przyjaciółki, czy kształtowały się one na przekór poglądów Zazy. Była ona dla Simone de Beauvoir pewnym wzorem, do którego się odnosiła.

Książka z pewnością wzruszy niejednego czytelnika czy czytelniczkę. Powieść została napisana przystępnym językiem, ale też czujemy, że nie brakuje jej emocji i szczerości. Autorka opisuje swoje uczucia, lęki, marzenia i rozczarowania, jakie towarzyszyły jej w czasie dorastania, dzieląc się nimi z czytelnikiem. Książka jest także hołdem dla niezwykłej przyjaźni, a także opowieścią o stracie. Książka z pewnością pozwoli lepiej poznać Simone de Beauvoir. Wyjaśnia nam wiele czy to jeśli chodzi o poglądy pisarki, czy to w jakich czasach żyła i jak trudno było kobietom w dwudziestoleciu międzywojennym, gdyż nie pozwalano im na niezależność.

PS książkę z języka francuskiego przełożyła Regina Gromacka.