Nie ukrywam, że zawsze czekam na nowe książki Anny Sakowicz. Czytam również historie dedykowane dzieciom. Tym razem jednak opowieść, która 26 marca ma swoją premierę, jest przeznaczona dla czytelników dorosłych. „Zawodowa dziewczyna”, dotyczy pewnej profesji, często eufemistycznie nazywanej najstarszym zawodem świata. Anna Sakowicz nie byłaby jednak sobą, gdyby nie podeszła do tematu w sposób nieco bardziej skomplikowany, niż na pierwszy rzut oka. Dostaniemy bowiem dwie warstwy czasowe: współczesną i PRL-owską. Czytaj dalej
„Zawodowa dziewczyna” – Anna Sakowicz
Odpowiedz
Kiedy kogoś kochamy, często mówimy, że mamy ochotę go zjeść. Oczywiście takie słowa nie mają nic wspólnego z kanibalizmem. Ten przecież jest jednym z największych tabu. Zmysł smaku oczywiście jest niezwykle ważny, ale liczy się również sama świadomość tego, co jemy. Sprawia ona, że trudno nam przełknąć pewne potrawy, jeśli wiemy, z czego i w jaki sposób powstały. Tego tematu tabu postanowiła dotknąć amerykańska pisarka, Chelsea G. Summers. Jej debiutancka powieść pt. „Ten głód” w zaskakujący sposób porusza to, co z jednej strony nas odrzuca, a z drugiej strony często fascynuje. 
Czytelnikom raczej nie trzeba tłumaczyć, kim była Simone de Beauvoir i jaką rolę odegrała we współczesnej literaturze czy kształtowaniu się poglądów feministycznych. Jednak nie wszystkie książki pisarki zostały wydane za jej życia. „Nierozłączne” są właśnie takim przykładem dzieła wydanego pośmiertnie. Sama Simone de Beauvoir, francuska pisarka, filozofka i feministka, nie zdecydowała się na jej wydanie. Przyjęła negatywną ocenę J. P. Sartre’a i uznała, że znany filozof ma rację. Teraz sami możemy ocenić, czy rzeczywiście ta napisana w 1954 roku powieść jest nieistotna. 
Wiele się mówi ostatnio o tym, jak wyglądało życie kobiet w niedalekiej przeszłości. Dzięki temu odpowiadamy sobie na pytanie, co nas kształtowało w poprzednich pokoleniach. Być może nasze wyobrażenie o tym, skąd się wywodzimy wcale nie jest oparte na prawdzie. Zobaczyliśmy to dzięki książce
Należę do pokolenia ludzi, którzy jeszcze załapali się na wielką modę na literaturę iberoamerykańską w Polsce. Jako osoba wkraczająca w dorosłość byłam zafascynowana prozą Julio Cortázara czy Gabriela G. Márqueza. Oczywiście tych nazwisk było znacznie więcej, ale wśród nich brakowało kobiet. Nie za bardzo byłam tego świadoma, dopóki nie trafiłam na powieści Isabel Allende. Nawet po latach lubię wracać do pierwszych tytułów jej autorstwa. Czekam też na nowe publikacje Isabel Allende. Dlatego niedawna premiera książki „Kobiety mojej duszy” nie mogła umknąć mojej uwadze. 
Pewnie nie każdy potrafiłby powiedzieć, kim była Maria Dulębianka. Za to wszyscy kojarzą Marię Konopnicką. Co miały ze sobą wspólnego te kobiety? Tu zaczynają się poważne trudności. Obie Marie przez około dwadzieścia lat współdzieliły życie. Stały się towarzyszkami na dobre i na złe. Choć Konopnicka dziś jest tą bardziej znaną osobą, jednak warto dowiedzieć się, kim była Maria Dulębianka. Karolina Dzimira-Zarzycka za sprawą biografii „Samotnica. Dwa życia Marii Dulębianki” postanowiła przybliżyć nam tę postać i ocalić od zapomnienia.