„Amelia i Kuba” to seria książek, których autorem jest Rafał Kosik. Nie tak dawno temu została wydana kolejna część pt. „Tajemnica dębowej korony” z ilustracjami Jakuba Grocholi. Pisarz znany jest z serii „Felix, Net i Nika”, która trafiła nawet do kanonu lektur. Cykl o Amelii i Kubie przeznaczony jest dla nieco młodszych odbiorców, niż młodzież w wieku gimnazjalnym. Mój dziewięcioletni syn bardzo lubi przygody tych bohaterów. W powieści „Tajemnica dębowej korony” będziemy mieli do czynienia z zagadką, która ukryta jest na tytułowym drzewie. Co odkryją dzieciaki?

Amelia i Kuba mają jedenaście lat, ale nie są jedynymi bohaterami tej powieści. W powieści „Tajemnica dębowej korony”, tak jak w poprzednich częściach, nie może zabraknąć dziewięciolatka Alberta oraz sześcioletniej Mi. Dzieciaki mieszkają ze swoimi rodzinami w apartamentowcu zwanym Zamkiem. Na środku dziedzińca rośnie wielki dąb, który dzieci wykorzystują w czasie zabaw. Mogą usiąść na najniższej gałęzi, bo wyżej trudno się wspiąć (oraz zabrania tego regulamin).

Kończy się lato, ale w czasie jednego z upalnych dni sąsiadce ucieka kot. Zwierzę wspina się na drzewo, a Kuba chce ściągnąć kota na ziemię. Zauważa w koronie drabinkę. Dokąd ona prowadzi? Zadanie nie będzie to proste. Żeby zobaczyć, co jest tak wysoko potrzeba albo drona, albo małpki. Skąd je wziąć? Okazuje się, że kolega Kuby, wnuk ekscentrycznego naukowca, ma dostęp do tajnego sprzętu. Tyle, że dziadek Emila nigdy by nie pożyczył z własnej woli takiego urządzenia. Dzieciaki postanawiają pożyczyć drona bez pozwolenia. Niewidzialny sprzęt na niewiele się zdaje. Przydałaby się zatem małpka. Tutaj do akcji wkroczy Mi, dziewczynka, która marzy o własnym zwierzątku, ale żadnego jak do tej pory nie może mieć, ze względu na uczulenia. Na sierść szympansa nie ma jednak alergii.

„Tajemnica dębowej korony” jest powieścią przygodową. Dzieciaki czytając tę książkę świetnie się bawią śledząc perypetie bohaterów. Amelia posiada zdolności plastyczne, Kuba potrafi majsterkować, ale kiedy dodamy do tego duetu Alberta przestrzegającego wszystkich regulaminów i Mi, dziewczynkę, która nie lubi reguł, to otrzymujemy bardzo bogatą historię. Dzięki pomyłkom językowym Mi, jej szalonym pomysłom, zabawy nie zabraknie. Nie tylko mój dziewięcioletni syn śmiał się na głos, również ja miałam uśmiech na twarzy podczas lektury.

Rafał Kosik podjął w „Tajemnicy dębowej korony” jakże aktualny problem wycinki drzew. Wielki dąb nagle przestaje odpowiadać dorosłym i chcą go wyciąć. Dzieciaki postanawiają zawalczyć o drzewo i wkraczają do akcji. W serii o „Amelii i Kubie” często ci najmłodsi mają więcej rozsądku, niż dorośli. Tym razem wielu mieszkańcom Zamku nie podoba się, że dąb zajmuje zbyt wiele miejsca. Nie zwracają uwagi, że mają do czynienia z cudem natury, który był w tym miejscu na kilka pokoleń przed nimi.

Książka „Tajemnica dębowej korony” jest napisana w przystępny sposób, ale jak zwykle Rafał Kosik wzbogaca słownictwo młodych czytelników. Nie zabraknie trudnych wyrazów, które Mi uwielbia (przekręcać), co prowadzi do komicznych sytuacji. Dzieciaki otrzymują w powieści doskonale znany im świat. Nie brakuje w nim nowoczesnych urządzeń, komputerów, tabletów i smartfonów, ale one są tylko narzędziami, które ułatwiają życie. Dzięki nim można się łatwo się skomunikować i spotkać, a nie przeszkadzają w dobrej zabawie. Pisarz świetnie oddaje emocje bohaterów. Pokazuje, że różnimy się od siebie, ale nie przeszkadza to w zawieraniu przyjaźni. Pojawia się nuta dydaktyzmu, ale tak wpleciona w fabułę, że dzieciaki nie czują się pouczane. Dowiadują się choćby, czym jest zespół Aspergera, czy dostrzegają, że nie każdy mieszka ze swoimi rodzicami – jeden z bohaterów, Emil, jest wychowywany przez dziadka. Warto podsunąć tę powieść dzieciakom, by przeżyły sporo ciekawych przygód, a może książka okaże się inspiracją do przeżycia własnej?