Ignacy Karpowicz należy do tej grupy polskich pisarzy, którzy mają wiele ciekawego do powiedzenia. Czytając jego kolejne książki miałam wrażenie, że już niczym nie jest w stanie mnie zaskoczyć, a dzięki „Sońce” osiągnął literacki parnas. Niebezpieczeństwo polega na tym, że w takiej sytuacji trudno napisać równie dobrą książkę, dorównującą tej poprzedniej. Być może właśnie dlatego tak długo musieliśmy czekać na kolejną powieść Ignacego Karpowicza pt. „Miłość”. Tym razem niespodzianką będzie zarówno forma i temat, którymi zajął się pisarz.

Książka składa się z trzech części. Pierwsza z nich nosi tytuł „Piękno”. Otrzymujemy w niej nawiązania do relacji Iwaszkiewicza i Jerzego Błeszyńskiego. Główną bohaterką jest Anna, która mieszka z rodziną w Stokroci. Życie w dworku po wojnie nie jest łatwe, ale kobieta przede wszystkim skupia się na swoim mężu. Człowieku, który oddala się od niej, bo pokochał innego mężczyznę. Wizyta gości sprawia, że bohaterka czuje się jeszcze bardziej samotna. Okazuje się jednak, że te cierpienia zbliżają ją do Ireny, która przyjechała z mężem do Stokroci.

Akcja kolejnej części pt. „Prawda”, rozgrywa się w przyszłości. Otrzymujemy dystopijną opowieść, w której ludzie nie wiedzą czym jest prawdziwa intymność. Uczucia są kontrolowane przez państwo. Gdyby ktoś wykazywał jakieś odchyłki od normy, szybko zostanie zmuszony do zażywania homonegu. W kraju rządzi Prawo i Swoboda, ale nawet syn Ministra Komunikacji i Godności musi się podporządkować obowiązującym zasadom. Zakochuje się w nim studentka Albertyna. Dziewczyna bada literaturę. Trafia na książki, których nie rozumie. Tytułowa „Prawda” okaże się zupełnie czymś innym, niż przypuszczała dziewczyna. Rządząca partia uwolniła obywateli od zastanawiania się nad tym, czym ona jest. Prawda została dana raz na zawsze, a Albertyna ma okazję dowiedzieć się, jak przez takie traktowanie odbiera się ludziom prawo do bycia sobą.

Ostatnia część pt. „Dobro” ma charakter baśniowy. Tutaj mowa o potrzebie przyjaźni i miłości. Widzimy siłę i moc uczuć, które powodują, że dwie osoby stają się sobie bliskie, choć jednocześnie trwają w pewnym „niedopowiedzeniu”. Miłość opisana w tej baśni będzie niezwykle silna, ale bohaterowie nie staną się jednością. Nie mówią sobie wszystkiego, a mimo to są szczęśliwi, choć nie obnoszą się z uczuciem przed światem.

Ignacy Karpowicz między te trzy części wplata jeszcze jedną historię. Narratorem jest pisarz, który żył w kłamstwie. Ukrywał przed sobą i światem swoją orientację seksualną, odbierając sobie jednocześnie prawo do szczęścia. Dopiero kiedy jego własne ciało odmówi posłuszeństwa, zacznie godzić się z tym, kim jest. Dzięki temu zazna miłości.

Wszystkie części powieści łączy jeden temat. Ignacy Karpowicz pokazuje jakie są skutki nietolerancji dla osób homoseksualnych. Widzimy bohaterów ukrywających swoją orientację płciową. Jak wygląda życie w kłamstwie? Oszustwo wywołuje cierpienie zarówno w oszukującym, jak i oszukiwanym. Poznajemy między innymi Annę i Irenę, kobiety oszukiwane przez mężów, które nigdy nie będą szczęśliwe. Skąd się bierze kłamstwo dotyczące orientacji? Pisarz pokazuje bohatera, który tak bardzo boi się, że zostanie odkryty jego homoseksualizm, że ukrywa go przed samym sobą. Nie chce być innym niż wszyscy i boi się przemocy ze strony ludzi, którzy go nie zaakceptują. W historii, która rozgrywa się w przyszłości widzimy, co może się stać, gdyby zwyciężyło kłamstwo.

Powieść „Miłość” zaskakuje złożoną formą. Mamy do czynienia z dystopią, baśnią, niemal klasycznym opowiadaniem. Pisarz bawi się konstrukcją nawiązującą do dramatu, odwołuje się też do starożytnej filozofii. W zależności od tego, do jakich czasów się odnosi, stosuje albo archaizmy, albo neologizmy. W tych czterech historiach pojawią się podobne motywy, miejsca, czy imiona bohaterów. Najważniejszy jest jednak temat. Okazuje się bowiem, że o miłości nadal można mówić na poważnie i niebanalnie.