Fiński pisarz, Arto Paasilinna, zasłynął za sprawą powieści „Rok zająca”. Ukazała się ona w jego kraju pół wieku temu, choć w polskim tłumaczeniu pojawiła się dopiero w 2020 roku. Sama poznawanie twórczości tego autora zaczęłam od „Lasu powieszonych lisów” i po tej lekturze wiedziałam, że chętnie sięgnę po inne książki Paasilinny. Dlatego, kiedy przetłumaczona i wydana została powieść „Nieludzki lokaj przewielebnego Huuskonena” nie miałam wątpliwości, że chcę ją poznać. Czytaj dalej
„Nieludzki lokaj przewielebnego Huuskonena” – Arto Paasilinna
Odpowiedz
Odkąd moje pociechy wyrosły, nieco brakuje mi książek dla młodszych czytelników. Nie przestały zajmować mojej uwagi, ale nie mam już komu czytać na głos. Wciąż zwracam uwagę na mądre pozycje, które poruszają mało popularne tematy. Kto w świecie, gdzie wszystko jest piękne i doskonałe, decydowałby się by pisać o kryzysie bezdomności? Taki temat wybrał Artur Gębka i postanowił pokazać najmłodszym takiego bohatera książki, który nie posiada niezwykłych mocy, wręcz odwrotnie, sam potrzebuje pomocy. 
Wielkim powodzeniem cieszy się seria książek o kocich wojownikach. Świat wymyślony przez Erin Hunter doczekał się wielu odbiorców będących miłośnikami zwierząt oraz fantastyki. Jednak istnieje więcej tego typu opowieści. Teraz sięgnąć można po serię powieści fantasy o pandach. Właśnie przeczytałam trzeci tom pt. „Bambusowe Królestwo. Wyprawa do Smoczej Góry”. O czym jest ta część? 
Dorastałam w świecie, w którym nikomu się nie śniło, że można mówić dziecku, iż ma wpływ na otaczający go świat. Nic dziwnego, po stanie wojennym dominowało poczucie beznadziei. Znaliśmy na pamięć takie piosenki, jak „Mniej niż zero” Lady Pank, ale jeszcze nie powstał utwór „Jeszcze będzie przepięknie”. Wspominam o piosenkach, a przecież najcudowniejszy świat był zamknięty w książkach. Wystarczyło je otworzyć i przenieść się do innej rzeczywistości. Onjali Q. Rauf, autorka książki „Świat pełen nadziei'”, doskonale zna moc słów. Sama wykorzystała je, by dać młodym czytelnikom świadomość, jak wielką mają siłę, którą warto z siebie wydobyć, by działać na rzecz siebie oraz innych. 
Historie o kocich wojownikach rozrosły się na tyle, że niekiedy trudno się zorientować w seriach cyklu. Najlepiej wtedy posłużyć się spisem znajdującym się z tyłu książki, a nawet zerknąć na stronę Wikipedii. Oczywiście miłośnicy tych opowieści doskonale się orientują w uniwersum stworzonym przez Erin Hunter, mają ulubione postacie, których losy śledzą z największą uwagą. Teraz z pewnością nie umknęła im informacja, że właśnie zbliża się premiera dwóch nowel „Omen Mglistej Gwiazdy” oraz „Osąd Czarnej Stopy”. O tym ostatnim tytule postaram się napisać kilka słów. 
Komiksy o Kapitanie Majtasie cieszyły się w moim domu olbrzymim powodzeniem. Do tego stopnia, że jak tylko pojawiały się w domu natychmiast były przejmowane przez dzieciaki. Teraz tak samo dzieje się w przypadku serii o „Dogmanie”. Dav Pilkey należy do takich autorów, którzy doskonale rozumieją świat kilku i kilkunastolatków, łącznie z ich poczuciem humoru, dlatego wie, jak dla nich pisać. Jednak pod przykrywką żartu skrywa się coś więcej, wystarczy zajrzeć w głąb opowiadanej historii. Właśnie sięgnęliśmy po długo wyczekiwany tom pt. „Dogman. Komu bije dzban”