Jeśli choć trochę opadły Wasze emocje po wyścigu kolarskim Paryż-Roubaix 2019, warto sięgnąć po książkę. Oczywiście taką, która nawiązuje do najtrudniejszego na świecie klasyka, który rozgrywany jest od 1896 r. Trasa licząca 261 kilometrów robi wrażenie, ale to nie koniec. Jest tak piekielnie trudna z tego względu, że toczy się po bruku. Dlaczego o tym piszę? W ubiegłym roku wyścig Paryż-Roubaix wygrał Peter Sagan. W moje ręce właśnie trafiła jego autobiografia.

Książka „Peter Sagan. Mój świat” nie jest przypadkowym wyborem. Z wszystkich dyscyplin sportu najbardziej interesuje mnie właśnie kolarstwo i chętnie wsiadam na swój rower szosowy. Sam Peter Sagan to bardzo charakterystyczny zawodnik. Wszyscy, którzy choć odrobinę interesują się kolarstwem szybko go rozpoznają. Wariackie jazdy na tylnym kole, parkowanie roweru na dachu samochodu z rozbiegu, to właśnie cały Sagan. Niezwykle barwna i charyzmatyczna postać, przypominająca bardziej gwiazdę rocka, niż skromnego sportowca, ale przecież to własnie on trzy razy z rzędu został mistrzem świata w kolarstwie.

Kiedy jakiś kolarz wyróżnia się na tle innych, zawsze zastanawiam się, dlaczego akurat ten człowiek odnosi takie sukcesy? Co spowodowało, że jest w stanie pokonać równie silnych i sprawnych rywali? Dzięki autobiografii miałam okazję poznać nieco bliżej Petera Sagana. Chłopaka ze Słowacji, który znalazł się na samym szczycie w świecie kolarskim. Jak to na niego wpłynęło?

Peter Sagan opowiada o sobie i zaczyna od wyścigu, w którym wygrał ze swoim rywalem… o milimetry. Jak sam pisze o „strzępek gumy”. Mowa o walce o tytuł mistrza świata. Sagan dokładnie oddaje swoje odczucia z tej walki, wspomina z jakimi trudnościami i rywalami się zmagał. Autobiografia zaczyna się od 2015 roku, od wyścigu w Richmond. Sagan oprócz tego, że pisze o sobie, przybliża czytelnikom, czym wyróżnia się dany kolarski klasyk i dlaczego jest taki istotny.

Choć Peter Sagan jest wielką gwiazdą kolarstwa, to gdy mówi o sobie, zachowuje się jak chłopak z sąsiedztwa. Od razu czujemy do niego sympatię. Jednocześnie podkreśla, jak wiele czynników składa się na sukces. Ilu ludzi musi na to pracować. Jak mówi: „…każdy wyścig ma swoją historię, ale to jest tylko moja historia. Stu zawodników ma sto różnych historii. Ja mogę opowiedzieć tylko moją.” (s. 14). Proste, ale prawdziwe stwierdzenie kilkakrotnie się tutaj pojawi, choć hasłem przewodnim Sagan jest jego ulubione powiedzonko: „Why so serious?”. Ono również świetnie oddaje charakter tego kolarza. Słowak znany jest z tego, że uwielbia żarty. Tutaj o sobie również będzie opowiadał z humorem i dystansem do samego siebie (i innych również).

Autobiografia Petera Sagana zaskoczyła mnie w pozytywny sposób. Spodziewałam się klasycznej, chronologicznej opowieści od dzieciństwa do czasów obecnych. Tymczasem sportowiec skupił się na tym, co dla niego najbardziej istotne. Przedstawił oczywiście swoją drogę na szczyt, ale przede wszystkim zabrał czytelników za kulisy światowego kolarstwa. Pozwolił na towarzystwo podczas sięgania po laury, ale też pokazał najbardziej dotkliwe upadki. Poznajemy sportowca jako człowieka, który mimo wielkich sukcesów nie zapomniał o tym, że jest chłopakiem z Żylina. Myślę, że każdy miłośnik kolarstwa wiele wyniesie z tej autobiografii. Nie tylko pozna wyjątkowego sportowca, ale również sporo się dowie o samym kolarstwie. Zobaczy jak trudne są najbardziej prestiżowe wyścigi oraz ujrzy je oczyma człowieka, który doświadczył ich na własnej skórze, a także pokazał, że jak wygrywać, to spektakularnie.