Powieści kryminalne cieszą się sporą popularnością. Do wyboru mamy mnóstwo książek autorów zagranicznych i polskich. Trudno nadążyć za wszystkimi nowościami, bardzo łatwo ominąć interesującego twórcę. Jak trafić na tego autora, który do nas najbardziej przemówi, czy okaże się najbardziej wiarygodny i intrygujący? Tutaj ratunkiem okazać się może antologia opowiadań kryminalnych. Czwarta Strona wydała niedawno zbiór jedenastu historii, zatytułowany „Rewers”, których autorami są popularni polscy autorzy kryminałów. Kilku z nich miałam okazję poznać, innych czytałam po raz pierwszy.

Każde miasto ma swoje podwójne oblicze. Tym ładnym mieszkańcy chętnie się chwalą, pokazują na okładkach przewodników turystycznych, drugie nie zachęci nikogo do przyjazdu, bo jest znacznie mniej gościnne. Antologia „Rewers” pokazuje mroczną stronę jedenastu miejsc. Mamy do czynienia ze zbrodniami, a one również posiadają dwie twarze. Jak różne potrafią być sprawy o charakterze kryminalnym, zobaczymy właśnie w tym zbiorze. Wszystkie opowieści łączy właśnie nasze rodzime podwórko, choć w odmiennych, jedenastu odsłonach.

Zbiór otwiera opowiadanie Wojciecha Chmielarza „Babcia Wiśniewska”. Autor okazał się mistrzem krótkiej formy. Otrzymujemy ciekawą historię, chwilami zabawną, ale też mroczną, w której stopniowo odkrywane są coraz bardziej zaskakujące karty. Kim okaże się tytułowa babcia? Warto przyjrzeć się tej historii, bo nie dość, że zobaczymy polskie realia i lokalnych przestępców, to i dowiemy się, do czego ci złoczyńcy mają słabość.

Niektóre z historii rozgrywają się w czasach nam współczesnych. Inne cofają się do PRL-owskiej rzeczywistości. Ryszard Ćwirlej w opowiadaniu „Przypadki chodzą po mieście” i Marcin Wroński w „Czarciej łapie” pokazują nam zbrodnie, rozwiązywane w czasach, gdy istniała milicja. Zobaczymy nie tylko jak działał system, ale też tło np. szatniarki pracujące w knajpach, czy same lokale, w których do kieliszka wódki koniecznie należało kupić zakąskę (niekoniecznie świeżą).

Styl niektórych autorów był już mi znany. Dlatego mroczna opowieść „Niedzielne popołudnia” Gai Grzegorzewskiej mnie nie zaskoczyła. Natomiast pierwszy raz zetknęłam się z próbką pisarstwa bardzo popularnego Remigiusza Mroza. Opowiadanie „Przez ciemne okulary” to historia o zaginionej dziewczynie, której zwłoki odnalezione zostają po latach. Tutaj autor daje nam dobrze skonstruowaną opowieść, do końca zwodząc czytelnika i nie dając oczywistych rozwiązań.

Każdy tekst jest inny, ale też stanowi pokaz umiejętności pisarskich. Oczywiście krótka forma narzuca twórcom pewne ograniczenia, jednak dzięki temu widać, jak sobie z nimi radzą, starając się zachować to co charakterystyczne dla kryminału i próbując zainteresować czytelnika historią. Niektórzy autorzy bardziej skupiają się na wiarygodnym oddaniu wątków obyczajowych, czy społecznych. Pojawi się temat rasizmu, czy obcości w dużym mieście, jak choćby w opowiadaniu „Sąsiedzi” Małgorzaty Sobieszczańskiej. Nie zabraknie też tekstów dla miłośników teorii spiskowych. Tutaj ciekawym pomysłem wykazała się Joanna Jodełka. W historii „Nie czytaj tego” narrator poprowadzi grę z nami, czytelnikami.

Dzięki zbiorowi „Rewers” miałam okazję prześledzenia opowiadań o charakterze kryminalnym. Okazało się, że każdy autor starał się dać odbiorcom coś ciekawego. Oczywiście, każdemu z odbiorców mogą spodobać się inne historie. Filip Karpow, redaktor zbioru dobrze przemyślał układ tych opowiadań. Pierwsze, Wojciecha Chmielarza, sprawia, że dajemy złapać się na wędkę. Potem czytamy kolejne historie, które zabierają nas w podróż kryminalną po całej Polsce. Całość zamyka tekst Joanny Jodełki, stanowiący moim zdaniem wisienkę na torcie, ponieważ intryguje i zaciekawia czytelnika już od pierwszych zdań i dajemy się wciągnąć w grę. Myślę, że warto przeczytać ten zbiór opowiadań, jeśli chcemy poznać polskich autorów kryminałów, czy też otrzymać kilka godzin dobrej rozrywki. Dzięki książce odkryłam kilku pisarzy, po których teksty jeszcze sięgnę.