Czytam i słucham… W pewnym momencie odczuwam potrzebę, by dowiedzieć się czegoś więcej o twórcach moich ulubionych utworów muzycznych. I w takiej chwili znowu sięgam po książki – tym razem o piosenkarzach i ich twórczości. Nie interesuje mnie zbytnio życie prywatne bohaterów (chyba że ma istotny wpływ na tworzenie), a czynniki które przyczyniły się do powstania danych utworów muzycznych.

Obecnie zainteresowała mnie historia Dave Grohla. Może być ona kolejną wersją mitu o pucybucie, który stał się milionerem. W obu opowieściach  chodzi o jedno – żeby być na tyle zdeterminowanym, by nigdy się nie poddawać i osiągnąć cel.

Tytułowy bohater książki Paula Barnnigana zaczynał od zera. Miał jedynie talent, który postarał się rozwijać. Czasy w których dorastał – a urodził się w 1969 – były okresem rozwoju muzyki punkowej. Grohl dojrzewał w świecie, gdzie liczył się bunt i nonkonformizm. Barnnigan w biografii pokazuje nie tylko jak i gdzie dorastał przyszły muzyk. Szkicuje też opowieść o muzyce, która wpłynęła na artystę i go ukształtowała.

Zaledwie kilkunastoletni chłopak, tak jak wielu przed nim, próbował swoich sił grając na gitarze. Doszły do tego też eksperymenty z perkusją. Mission Imossible, Dain Bramage, Scream były pierwszymi zespołami w których próbował się relalizować.

Największe chwile sławy przeżył wstępując do Nirvany. Nie miał pojęcia, jak szybko jego życie wywróci się do góry nogami. Choć miał dopiero dwadzieścia jeden lat, nagle stał się znaną osobą. Samobójstwo Cobaina nie zamknęło jednak drogi rozwoju tego artysty. W pewnym sensie Nirvana stała się przekleństwem Grohla, bo wiele osób wciąż widzi w nim jedynie muzyka, który grał na perkusji u Cobaina.

W chwili śmierci Kurta zamknął się pewien etap w życiu Grohla, ale zaczął następny. Biografia Brannigana dowodzi, że młody muzyk wciąż miał wiele do powiedzenia.  Dave udowodnił, że jest artystą, a nie tylko rzemieślnikiem. Stworzenie  Foo Fighters przyniosło mu sławę, jako niezależnego i samodzielnego twórcy. Oczywiście nie wymieniłam wszystkiego. Ilość projektów w których wziął udział, przyprawia o zawrót głowy. Po prostu gra z najlepszymi.

Dave Grohl opisany przez znanego dziennikarza stał się dla mnie człowiekiem z krwi i kości, a nie tylko cieniem zza pleców Cobaina. Barnnigan oddał mu głos, byśmy go lepiej poznali. Nie ukrywa też niewygodnych faktów – zażywanie narkotyków przez muzyków nie było przecież dla nikogo tajemnicą. Grohl został zdjęty z piedestału, tak byśmy mogli się mu bliżej przyjrzeć i zrozumieć. Pisarz często oddaje mu głos, więc poznajemy zdanie samego Grohla na wiele tematów.

„Oto moje (po)wołanie” jest świetnym tytułem. Nie dość, że to nazwa piosenki muzyka, na dodatek wiele jeszcze mówi na temat jego samego – człowieka o wielkiejj energii, który potrafi swoje ADHD przetworzyć na coś wielkiego. Daje upust swojemu wigorowi grając i komponując, a przy okazji nie traci kontaktu z rzeczywistością. Łączy talent z pracą, a efekty są imponujące.

Historię Grohla można potraktować jak instruktaż, na temat odnoszenia sukcesu. Pokazuje ona ile trzeba włożyć pracy i determinacji, by osiągnąć cel. Nie wystarczy sam talent, trzeba jeszcze wiele dać od siebie. Dave to zrobił, przy okazji nie zapominając kim jest i skąd pochodzi. Brinnigan dał czytelnikowi dogłębną biografię tego artysty opierając się na licznych wywiadach, rozmowach z ludźmi znającymi muzyka, dlatego myślę, że warto się z nią zapoznać.

 Dziękuję za książkę Wydawnictwu SQN.