Haruki Murakami co roku pojawia się na liście pewnych kandydatów do literackiej Nagrody Nobla. Tym razem wielbiciele tego pisarza pewnie poczuli się oszukani, ponieważ laureatem został inny pisarz japońskiego pochodzenia, Kazuo Ishiguro. Pewnym pocieszeniem może okazać się lektura najnowszej książki Murakamiego „Zawód: powieściopisarz”. Na temat pisania wypowiedziało się już wielu twórców. Natomiast ten zbiór esejów pokazuje nam warsztat pracy autora „1Q84”.

Dla wielu odbiorców pisarz jest kimś więcej niż tylko wykonawcą wolnego zawodu. Murakami pokazuje, że tak właściwie niczym nie różni się od rzemieślnika. Jako swój warsztat pracy wybrał pisanie i oddaje się tej pracy codziennie w sposób regularny po kilka godzin dziennie. By stać się autorem potrzebna była jednak jakaś iskra, która sprawiła, że marzenia stały się rzeczywistością. Haruki Murakami opowiada o początkach, o historii zwyczajnego chłopaka. Dopiero w dorosłym życiu pojawił się impuls, który sprawił, że mężczyzna zdecydował się na pisanie. Stało się to podczas meczu baseballowego, kiedy doznał coś w rodzaju objawienia i nabrał na tyle pewności siebie, że postanowił zrealizować to, o czym marzył od dłuższego czasu.

Autor „Przygody z owcą” nie daje czytelnikom gotowych odpowiedzi na to, jak tworzyć bestsellery. Opowiada o sobie, o tym jak doszło do tego, że wybrał taki a nie inny styl pisarski. Podaje także literackie inspiracje. Co ciekawe, mottem przewodnim dla Murakamiego są słowa Zbigniewa Herberta: „Płynie się zawsze do źródeł, pod prąd, z prądem płyną śmiecie”. Dla twórcy z Japonii jest to trudne do realizacji, bo w jego kulturze ważna jest właśnie harmonia, a robienie czegoś inaczej niż wszyscy, jest źle widziane. Trudno być sobą w świecie, gdzie każdy chce być jak pozostali.

Z książki „Zawód: powieściopisarz” dowiadujemy się jaki jest Haruki Murakami. Zobaczymy człowieka spełnionego, kochającego pisanie. Twórca objaśnia nam swoją filozofię życiową, która przekłada się potem na pisanie. Im lepiej pisarz rozumie siebie, tym łatwiej mu przelać na papier własne myśli. Opowiada nam też, jak doszedł do tego, że zrozumiał, co jest dla niego najbardziej istotne. Podaje też literackie fascynacje. Wyjaśnia, dlaczego najbardziej ceni Dostojewskiego, a z japońskich twórców Sōsekiego Natsume.

Zbiór esejów Murakamiego to pełna konkretów opowieść o tym, jaką drogę przeszedł Murakami jako pisarz. Autor pokazuje w interesujący sposób, jakie są różnice na rynku wydawniczym w Japonii, czy w Stanach Zjednoczonych oraz Europie. Dowiemy się wiele o odbiorze dzieł pisarza za granicą, a także o tym, jak istotne są dobre tłumaczenia. Mówiąc o pisaniu autor „Norwegian Wood” odsłania siebie. Wiemy, że Haruki Murakami nie lubi ujawniać swojej prywatności, unika spotkań literackich, zwłaszcza w swoim kraju. Tu dowiadujemy się, dlaczego tak się dzieje, ale także poznamy sporo istotnych szczegółów, które pokażą, jak pracuje Murakami. Dowiemy się, że pierwszym czytelnikiem jest żona pisarza, ona też poddaje książki krytyce, co często prowadzi do burzliwych dyskusji.

Teksty Murakamiego powstawały przez kilka lat i mają formę odczytów, choć nigdy nie zostały wygłoszone. Pisarz doszedł do wniosku, że jego sposób myślenia o pisaniu nie zmienił się przez trzydzieści lat, dlatego autor nie zdziwi znawców swojej twórczości. Natomiast ci, którzy postrzegają zawód pisarza jako coś dekadenckiego, czy romantycznego mogą poczuć się zaskoczeni. Tu otrzymują opowieść o uporządkowanej i regularnej pracy, która ma niewiele wspólnego z wieszczeniem, a jest konsekwentnym dążeniem do celu. Jednocześnie jest to historia o robieniu tego, co się kocha. Z książki dowiemy się też, że do pisania nie wystarczy sam talent, ponieważ bycia pisarzem nie można się nauczyć w żadnej szkole. Natomiast czytając ten zbiór esejów mamy okazję choć przez chwilę przyjrzeć się Murakamiemu podczas pracy.