Książka „Najzabawniejszy kawał świata” jest debiutem powieściowym Katarzyny Lewandowskiej. Autorka opublikowała wcześniej zbiór miniatur prozatorskich „Krzesło i inne opowiadania”, teraz spróbowała swoich sił w dłuższej formie. Katarzyna Lewandowska jest także malarką, a dzięki najnowszej książce będziemy mogli zobaczyć, jak swoją wrażliwość wzrokową przelewa na papier za pomocą słów. Nie dajmy też się zwieść tytułowi powieści, gdyż po przeczytaniu książki zobaczymy, że nie możemy rozumieć go dosłownie. Czytaj dalej
„Najzabawniejszy kawał świata” – Katarzyna Lewandowska
Odpowiedz
Jeśli miałabym wymienić trzy najlepsze książki na temat kobiecych doświadczeń, to wszystkie je poznałam za sprawą Wydawnictwa Czarne. Pierwszą z nich była 
Rachel Kadish, autorka książki „Ciężar atramentu”, otrzymała za swoją książkę National Jewish Book Awards. Sama okładka przyciąga wzrok ze względu na piękną ornamentykę, kojarzącą się z dawnymi księgami. To nawiązanie okazuje się właściwe, ponieważ mamy do czynienia z powieścią historyczną, która przenosi nas od współczesności po XVII wiek, kiedy kobiety nie mogły swobodnie wyrażać swoich myśli i przelewać ich na papier. To trzecia powieść amerykańskiej pisarki, ale pierwsza przetłumaczona na język polski. Przekładu dokonała Aleksandra Wolnicka. 
Haruki Murakami co roku pojawia się na liście pewnych kandydatów do literackiej Nagrody Nobla. Tym razem wielbiciele tego pisarza pewnie poczuli się oszukani, ponieważ laureatem został inny pisarz japońskiego pochodzenia, Kazuo Ishiguro. Pewnym pocieszeniem może okazać się lektura najnowszej książki Murakamiego „Zawód: powieściopisarz”. Na temat pisania wypowiedziało się już wielu twórców. Natomiast ten zbiór esejów pokazuje nam warsztat pracy autora „1Q84”. 
Cenię sobie opowiadania, ponieważ uważam, że można zobaczyć w nich kunszt literacki autora. Dzięki nim delektuję się słowem podanym w małej dawce, ale pełnej smaku. Tak jak z czekoladą. Jej nadmiar może zemdlić, ale jedna kostka pozwala na kilka chwil przyjemności. Nie każdy dobry pisarz tworzył krótkie formy, ale wystarczy wymienić kilku: Sławomira Mrożka, Julio Cortázara, Rolanda Topora, Alice Munro po Stanisława Lema czy Tadeusza Borowskiego, których można zaliczyć do grona najlepszych.