Zbiór siedmiu opowieści zatytułowany „Skoruń” to debiut prozatorski Macieja Płazy. Autor z literaturą jest blisko związany jako tłumacz, czy teoretyk literatury. Do tej pory pisał jednak prace krytyczne oraz książkę o Stanisławie Lemie. Debiut prozatorski okazuje się bardzo dojrzały i warty uwagi, zwłaszcza dla osób, które lubią sięgać po prozę z tzw. „nurtu chłopskiego”. Tutaj autor wyraźnie do niego nawiązuje, ale na swoich prawach.

Wszystkie opowiadania łączy miejsce i bohaterowie. Przede wszystkim tytułowy Skoruń, którego oczyma oglądamy otaczający go świat. Akcja opowieści rozgrywa się w latach osiemdziesiątych, gdzieś w okolicy Sandomierza i choć nie jest to dokładnie określone, jednak dzięki wskazówkom w tekście, osoba, która zna te okolice będzie mogła te miejsca odnaleźć. Bohaterowie żyją na wsi i zajmują się sadownictwem. Ich byt zależy od plonów, od tego, co da im ziemia i oczywiście od własnej, ciężkiej pracy. W mieście ludzie zapominają, jak kapryśna potrafi być natura. Tutaj mieszkańcy wsi, położonej blisko Wisły, pamiętają o tym, by ją bacznie obserwować.

Nawet do najmniejszych zakątków wkrada się też sytuacja polityczna. Ojciec Skorunia znika w czasie stanu wojennego. Sadownik, nauczyciel, człowiek po studiach, wynalazca, angażuje się w działalność opozycyjną, więc musi ponieść jej skutki. Inaczej poświęca się matka. Wcześniej była pielęgniarką, ale dla ukochanego mężczyzny postanowiła pojechać na wieś i pomóc mu w zajmowaniu się sadami. Ona zamartwia się o swoich mężczyzn, jedyną nadzieję widząc w boskiej opatrzności. Natomiast jej mąż raczej sceptycznie podchodzi do spraw religijnych.

Skoruń otrzymał takie przezwisko, gdyż w lokalnej gwarze tak określa się lenia, nieuka i nicponia. Dorastający chłopak dostosowuje się niejako do tego imienia. Pozwala ono mu na jedno – może wszystko swobodnie obserwować. A znacznie więcej rozumie z otaczającego świata, niż wydaje się dorosłym. Słucha z uwagą opowieści o wydarzeniach z przeszłości. Nie wszystkie są wygodne, o wiele sprawach nie opowiada się dzieciom. Skąd się wzięła w chałupach poukrywana poniemiecka broń? Dlaczego ojciec ukrywa prawdę o pewnych wydarzeniach z przeszłości? Chłopak próbuje odkrywać te tajemnice, choć rekonstruuje wydarzenia ze strzępków, które przypadkowo usłyszy, albo ktoś mu opowie swoją wersję.

Ciężka praca w sadzie pozwala również na uświadomieniu sobie przemijania. Ludzie odchodzą, a wraz z nimi historie. Bohater obserwuje jak zmienia się silna do tej pory Siekierska w staruszkę z demencją. Widzi też, że rzeczywistość wymaga dokonywania wyborów. Niektóre z nich były bardzo trudne. Czy wolno zniszczyć inną wieś, by nie doprowadzić do zalania własnej? Partyzanci, którzy w czasie wojny walczyli z Niemcami, dokonują mordu na Żydach. Również ojciec Skorunia walczy, ale o co i w imię czego?

Los bywa powtarzalny, ale jednocześnie potrafi zaskakiwać. Człowiek często zapomina o zagrożeniu ze strony natury, a ta właśnie jest nieprzewidywalna i nie pozwala się w pełni okiełznać. Maciej Płaza skupia się na żywiole wody. Ona ma siłę niszczącą, ale też kusi, stanowi wyzwanie, bywa początkiem i końcem. W „Skoruniu” mowa o wsi z przeszłości. Cofamy się do świata, którego już nie ma. Podobnie jak w „Podkrzywdziu” Andrzeja Muszyńskiego, „Gugułach” Wioletty Grzegorzewskiej, czy „Dygocie” Jakuba Małeckiego oglądamy obraz prowincji, która przenosi nas do dzieciństwa pokolenia współczesnych trzydziesto- i czterdziestolatków. Wyróżnić również należy u Macieja Płazy świetne opisy oraz bohaterów. Jednocześnie otrzymujemy powieść inicjacyjną o stopniowym wkraczaniu w dorosłość tytułowego Skorunia, który odkrywa, że przeszłość naznacza teraźniejszość.