Tytuł najnowszej książki Ziemowita Szczerka „Siódemka, przywołuje natychmiastowe skojarzenia. Znamy przecież siedem grzechów głównych, siedem archaniołów, siedem dni tygodnia. Sama liczba oznacza pełnię i doskonałość. Jednak, czy tak dzieje się w książce? Główny bohater powieści Ziemowita Szczerka rusza w drogę Siódemką – polską wersją amerykańskiej Route 66.

Tym razem autor nie raczy nas gonzo, czyli udawanym reportażem – tak jak książce „Przyjdzie Mordor i nas zje”, a daje nam powieść. Paweł, główny bohater, to dziennikarz portalu internetowego Światpol.pl, zajmuje się pisaniem takich tytułów, żeby wzrosła klikalność. Wybiera się z Krakowa do Warszawy, by rozmawiać w sprawie interesów. Rusza tytułową Siódemką, dzień po upojnym Halloween. Wszystko wskazuje na to, że będzie to powolna podróż. Kiedy bohater postanawia ugasić pragnienie, okazuje się, że w butelce ma wymieszany napój z alkoholem. Zaczyna się szalona jazda na rauszu.

Sprawa się jeszcze bardziej komplikuje, kiedy Paweł zabiera na stopa Gerarda, postać żywcem wyjętą z „Wiedźmina”. Ten ma magiczny kuferek z eliksirami, których Paweł będzie stopniowo próbował, przez co podróż staje się coraz bardziej psychodeliczna i groteskowa. Bohater spotka na swojej drodze mnóstwo szalonych osobników, którzy jednocześnie reprezentują pewne typy osobowości. Będą i korwiniści, dresiarze, lokalni oligarchowie, hipsterzy.

Pojawiają się zjawy: dawni polscy władcy, wszyscy żywcem wyjęci z polskich banknotów. Tyle, że w tym przypadku obrywa im się za to, co zrobili z Polską, choć każdy król mocno się odszczekuje, w języku stylizowanym na epokę, z której się wywodzi. Oprócz nich bohater spotka demony: łącznie z Władcą Ciemności. Zresztą każdy z siedmiu rozdziałów otrzymał tytuł od innego diabła. Tu już zaczyna się groteska, którą znamy z „Mistrza i Małgorzaty”.

Podczas tej niezwykłej podróży poznajemy siedem cudów Siódemki. Dzień po Halloween zaczyna się „Akcja Znicz” (będzie mnóstwo policji) i doskonale sobie zdajemy sprawę, że nie ma gorszej pory roku na podziwianie widoków. A to, co widzimy podczas jazdy Siódemką, doprowadza niemal do obłędu. Tutaj zaraz chciałoby się przypomnieć Filipa Springera i jego „Wannę z kolumnadą”, ale Ziemowit Szczerek natychmiast, kiedy takie skojarzenie nam się nasunie, wprowadza do akcji grupę hipsterów, miłośników wspomnianej książki, którzy jeżdżą nyską po Polsce, a ich celem jest niszczenie wszystkiego, co kiczowate. W aucie maja nawet plakat „Wanny z kolumnadą” Springera.

Paweł jednak odcina się od tej grupy. Choć Polska widziana z trasy numer Siedem jest przesycona kiczem, banalnością, a ludzie spotykani na drodze potrafią powielać jedynie jakieś frazesy na temat Polski, bohater z czasem zaczyna widzieć w niej kwintesencję polskości. Uznaje, że właśnie to jest prawdziwy kraj, który powinien pojawiać się na znaczkach pocztowych, a nie Wilanów. Istota Polski znajduje się właśnie gdzieś tam na Siódemce. Ziemowit Szczerek oprócz wizji polskości, kreśli obraz kraj w obliczu wojny, ponieważ w pewnym momencie kraj atakuje Rosja. Obserwujemy reakcje Polaków na wiadomość o wkroczeniu wojsk rosyjskich oraz oglądamy apokaliptyczny obraz zbombardowanego Radomia.

Narracja powieści prowadzona jest w drugiej osobie. Kim jest ów tajemniczy narrator? Podczas lektury można bawić się w rozszyfrowywanie miejsc opisanych w książce – chodzi o owe siedem cudów spotykanych na trasie. Oprócz tego otrzymujemy ogromną ilość nawiązań: czy to do filmów, czy książek. Myślę jednak, że najważniejszy w „Siódemce” jest głos, który zabiera Szczerek na temat miejsca, w którym żyjemy. Posługując się dowcipem, kpiną i ironią przechodzi zgrabnie do surrealizmu i groteski. O naszych realiach każdy ma prawo pisać po swojemu. W końcu od ćwierć wieku posiadamy upragnioną wolność – zatem korzystajmy.