Angelika Kuźniak przyzwyczaiła nas, czytelników, do tego, że pisze opowieści biograficzno-reporterskie. Czytałam „Papuszę” (2013), i napisaną razem z Eweliną Karpacz-Oboładze biografię „Czarny Anioł. O Ewie Demarczyk” (2014). Za książkę „Stryjeńska. Diabli nadali” dziennikarka była nominowana do Nagrody Nike w 2016 roku. Tymczasem najnowsza publikacja Angeliki Kuźniak pt. „Soroczka” nieco różni się od wymienionych wcześniej książek. Czytaj dalej
Jeśli ktoś zetknął się z poezją śpiewaną, musiał słyszeć o Ewie Demarczyk. Osobie, która traktowała publiczność, muzykę i scenę niezwykle poważnie. Tak bardzo, że nie szła na żadne kompromisy. Angelika Kuźniak, którą znam dzięki książce „Papusza” oraz Ewelina Karpacz-Oboładze, postanowiły przybliżyć nam tę niezwykłą postać. Twierdzą jednak, że nie dają odbiorcom biografii pieśniarki, a opowieść reporterską. Zresztą zaznaczają to już w tytule: „Czarny Anioł. Opowieść o Ewie Demarczyk”.
Skąd wziął się ten talent? Ewa Demarczyk urodziła się w 1941 roku w Krakowie i z tym miejscem czuła się najbardziej związana. Jej kariera rozpoczęła się na początku lat sześćdziesiątych, kiedy zaczęła śpiewać w studenckim kabarecie. Jednak kiedy w 1962 roku przeszła do Piwnicy pod Baranami i rozpoczęła współpracę z kompozytorem Zygmuntem Koniecznym, wtedy jej gwiazda zabłysła. Już w 1963 otrzymała nagrodę w Opolu za wykonanie piosenek artystycznych takich jak: „Karuzela z madonnami”, „Pejzaż”, „Czarne anioły”. Zresztą utwory te stały się przebojami, a dla wielu do dziś są doskonałym przykładem talentu wokalistki. Czytaj dalej