Pierwszą biografię napisaną przez Angelikę Kuźniak poznałam trzynaście lat temu. Była to „Papusza”, czyli historia Bronisławy Wajs. Potem trafiłam na książkę „Czarny Anioł. Opowieść o Ewie Demarczyk” (współautorstwo z Eweliną Karpacz-Oboładze). Następna była „Soroczka”, rozmowa z osobami, które opowiadali o swoim stroju na ostatnią drogę. Teraz przyszedł czas na trudną postać. O Marii Skłodowskiej-Curie napisano wiele. Czytałam kilka książek na jej temat, również takich dla najmłodszych czytelników. Przed lekturą zastanawiałam się, czy można ukazać noblistkę inaczej niż zazwyczaj? Okazało się, że Angelika Kuźniak podeszłą do tematu w oryginalny sposób. Czytaj dalej
„Skłodowska-Curie. Rebeliantka” – Angelika Kuźniak
3
Bohaterki powieści „Alchemia”, najnowszej książki Katarzyny Zyskowskiej, nie trzeba przedstawiać. Maria Skłodowska-Curie jest postacią powszechnie znaną za sprawą swoich dokonań naukowych. Nikt ich dzisiaj raczej nie kwestionuje, ani nie pomniejsza. Czy tak było zawsze? Łatwo się domyślić, że pod koniec XIX, czy na początku XX wieku nawet ten najbardziej nowoczesny świat wyglądał nieco inaczej niż obecnie. Kobiet wśród naukowców nie było zbyt wiele, dziś wciąż jest ich za mało. Doskonale też wiemy, dlaczego Maria Skłodowska musiała studiować na Sorbonie, a nie w Warszawie. Co zatem sprawiło, że w 1911 roku wywołała ogromny skandal we Francji? Ten wątek wykorzystała Katarzyna Zyskowska, by nieco inaczej pokazać nam noblistkę, skupiając się na przeżyciach wewnętrznych Marii. 
Ładnych parę lat minęło odkąd ostatnio odwiedzałam Francję. Czas zatem wybrać się do tego kraju za sprawą książek. Wybrałam wydaną niedawno opowieść o tym, jak Francuzi potrafią cenić joie de vivre. Książka „Francja. Radość życia” została napisana przez Cathy Yandell, czyli amerykańską wykładowczynię w Carleton College. Tam prowadzi zajęcia o literaturze, kulturze i polityce francuskiej, wykłada też język francuski. 
Kiedy myślę o Marii Skłodowskie-Curie, mam wrażenie, że to osoba bez istnienia której świat byłby zupełnie inny. Wszyscy o niej słyszeli i znają jej dokonania. Sama zresztą chodziłam do szkoły jej imienia. Jaka jednak była prywatnie, jako matka, córka, żona, nauczycielka? Jaką cenę zapłaciła za swoją tytaniczną pracę? Wszystkie biografie, jakie czytałam były skierowane do młodszych czytelników. Poznałam też powieść Magdaleny Niedźwieckiej pt. „Maria Skłodowska-Curie”. Ponadto o słynnej noblistce nakręcono filmy i seriale. Jednak książka biograficzna „Maria Curie” jest inna. Została napisana przez córkę noblistki, Ewę Curie i wydana w 1937 roku, cztery lata po śmierci Marii. 
Maria Skłodowska-Curie to postać, która wyróżnia się nawet wśród najwybitniejszych naukowców. W końcu nikt na świecie nie dostał Nagrody Nobla w dwóch różnych dziedzinach. Można powiedzieć, że jest wzorem dla kobiet, ale tak naprawdę dla wszystkich z nas, niezależnie od płci. Choć nawet dzisiaj widzimy, że łatwo słabszej płci odbierać prawa, to w czasach, kiedy żyła Maria Skłodowska, kobiety dopiero te prawa zdobywały. 
O Marii Skłodowskiej napisano już wiele książek zarówno dla dorosłych, jak i takich przeznaczonych dla młodszych odbiorców. Nic dziwnego, życie tej genialnej postaci z pewnością zapełni jeszcze wiele biografii, a każda może odbiorcom dostarczyć interesujących informacji. Kiedy mowa o młodszych czytelnikach, to oni potrzebują czegoś innego. Po pierwsze dostarczana wiedza musi być dostosowana do ich możliwości poznawczych, a po drugie lektura powinna zainteresować młodych odbiorców. Jak połączyć jedno z drugim? Dzięki książce „Mania Skłodowska. Wybitna uparciuszka” Jakuba Skworza zobaczymy, jak autor poradził sobie z tym problemem.