Węgierski pisarz, László Krasznahorkai, w 2025 roku został laureatem Literackiej Nagrody Nobla. Jednych to zdziwiło, innych nie, ale sama nie znałam jego twórczości. Nie czytałam wydanych wcześniej powieści takich jak „Szatańskie tango” czy „Melancholia sprzeciwu”. Na szczęście wkrótce po ogłoszeniu laureata najważniejszej nagrody literackiej, Wydawnictwo Czarne przyspieszyło wydanie zbioru opowiadań pt. „A świat trwa” tego pisarza. Książka została przełożona na język polski przez wieloletnią tłumaczkę László Krasznahorkaia, Elżbietę Sobolewską. Czytaj dalej
„A świat trwa” – László Krasznahorkai
Odpowiedz
Kiedy sięgam po książki laureata Literackiej Nagrody Nobla, J. M. Cotzeego, łapię się na pewnych oczekiwaniach. Po pierwsze liczę na kawałek świetnej prozy, po drugie spodziewam się emocji skreślonych w minimalistycznym stylu. Stało się tak za sprawą powieści 
Jeśli cenisz klasykę literatury, z pewnością zainteresuje Cię najnowsze tłumaczenie opowiadań Ernesta Hemingwaya. Przekładu na język polski dokonał Tomasz S. Gałązka. Zbiór liczy 27 krótkich utworów autora książki „Komu bije dzwon”. Kiedyś nie doceniałam tej twórczości, obecnie dostrzegam kunszt pisarski noblisty, choć nadal poglądy na dany temat mogę mieć zupełnie inne, a jednak pociąga mnie świat wykreowany przez tego pisarza. Dlatego, kiedy tylko widzę, że na ryku trafia się nowie tłumaczenie tej klasyczną literatury, to po nią sięgam. Mam przy okazję szansę, by przypomnieć sobie znane opowieści, ale w tym przypadku poznałam zupełnie nowe historie. 
Na początku tego roku sięgnęłam po książkę „Lata” Annie Ernaux. Pisałam wtedy, że francuska pisarka jest ważną kandydatką do Literackiej Nagrody Nobla. Tak też się stało i trudno byłoby mi przejść obojętnie obok najnowszej książki tej autorki, która niedawno została wydana. Chodzi o zbiór „Bliscy”. Pięknie wydany tom składa się z trzech tekstów, określanych niekiedy jako mikropowieści. Tylko „Miejsce” było już wcześniej przetłumaczone na język polski. Natomiast nowe dla czytelników będą tytuły: „Pewna kobieta” i „Druga córka”. 
Kiedy myślę o Marii Skłodowskie-Curie, mam wrażenie, że to osoba bez istnienia której świat byłby zupełnie inny. Wszyscy o niej słyszeli i znają jej dokonania. Sama zresztą chodziłam do szkoły jej imienia. Jaka jednak była prywatnie, jako matka, córka, żona, nauczycielka? Jaką cenę zapłaciła za swoją tytaniczną pracę? Wszystkie biografie, jakie czytałam były skierowane do młodszych czytelników. Poznałam też powieść Magdaleny Niedźwieckiej pt. „Maria Skłodowska-Curie”. Ponadto o słynnej noblistce nakręcono filmy i seriale. Jednak książka biograficzna „Maria Curie” jest inna. Została napisana przez córkę noblistki, Ewę Curie i wydana w 1937 roku, cztery lata po śmierci Marii. 
Każdy z nas potrafi wymienić polskich noblistów. Jak to się zatem stało, że tak niewiele osób słyszało o Józefie Rotblacie? Fizyku z Warszawy, który pracował nad bombą atomową w projekcie Manhattan, a uhonorowanego Pokojową Nagrodą Nobla. Marek Górlikowski, dziennikarz „Gazety Wyborczej”, w książce reporterskiej „Noblista z Nowolipek. Józefa Rotblata wojna o pokój” przypomina o tej niezwykłej postaci, jednocześnie podejmując problem bezpieczeństwa na świecie, które jest zagrożone od momentu skonstruowania najbardziej niebezpiecznej dla ludzkości broni masowej zagłady.