Seweryna Szmaglewska przez jakiś czas była dla mnie autorką powieści „Czarne Stopy” – o przygodach harcerzy w czasie letniego obozu. Potem okazało się, że jest to również osoba, która jako jedna z pierwszych napisała książkę o obozie zagłady. „Dymy nad Birkenau” zostały wydane już w 1945 roku. W styczniu razem z dwiema innymi więźniarkami Seweryna Szmaglewska uciekła z ewakuacyjnego transportu, zaraz potem postanowiła spisać swoje doświadczenia. W ten sposób powstało świadectwo, które zostało uznane nie tylko za rzetelne świadectwo dokumentujące okrucieństwo oprawców, ale również wybitne dzieło literackie. Czytaj dalej
„Dymy nad Birkenau” – Seweryna Szmaglewska
2
Trudno niekiedy wyobrazić sobie, jakie cierpienia przechodzili ludzie w czasie II wojny światowej. By nie uległy zapomnieniu, historycy pochylają się nad tragicznymi losami osób, które np. trafiły do obozów zagłady czy koncentracyjnych. Okazuje się jednak, że nie znamy wszystkich miejsc kaźni. Nazistowska machina śmierci działała doskonale, ale pod koniec wojny zaczęto zacierać ślady zbrodni. Są takie miejsca, co do których pozostało wiele znaków zapytania. Czy po latach uda się znaleźć dowódy na to ze rzeczywiście istniały? Joanna Lamparska w książce „Imperium małych piekieł” postanowiła odszukać odpowiedź na pytania, związane przede wszystkim z mało znanym obozem w Sieniawce. 
Nie tak dawno temu Michał Wójcik oraz Emil Marat napisali książkę Ptaki drapieżne. Historia Lucjana „Sępa” Wiśniewskiego likwidatora z kontrwywiadu AK. Tytuł trafił na listy bestsellerów. Nic dziwnego, ponieważ opowieść o „Sępie” Wiśniewskim była naprawdę fascynująca. Teraz sięgnęłam po reportaż historyczny autorstwa Michała Wójcika, w którym opowiada o buncie w Treblince. O tym wydarzeniu wciąż za mało się mówi, być może książka „Treblinka 43. Bunt w fabryce śmierci” chociaż odrobinę zmieni tę sytuację.