W kwietniu tego roku przeczytałam powieść Jędrzeja Pasierskiego pt. „Martwy klif”. Była to wtedy najnowsza powieść tego autora. Tak odkryłam ciekawą serię kryminalną o komisarz Ninie Warwiłow. Zaraz po tej historii zaczęłam poznawać ten cykl od początku. W końcu dzięki kryminałom o tej policjantce pisarz zyskał uznanie i sławę. Teraz jednak Jędrzej Pasierski daje czytelnikom książkę niezależną od popularnego cyklu. W swojej powieści pt. “Wodnik” główny bohater zabiera czytelników na piękne Roztocze, gdzie rozegra się akcja całej tej mrocznej opowieści.

Szczepan Turski jest psychologiem dziecięcym. Na zlecenie pewnej pary przyjeżdża na tydzień do Zwierzyńca, aby pomóc siedmioletniemu Michałowi Gajusowi. Chłopiec ma problemy z zachowaniem. Nie kontroluje złości, jest agresywny do tego stopnia, że rodzice nie są w stanie nad tym zapanować. Mężczyzna przyjmuje polecone mu zadanie, choć nie ma pojęcia, co go czeka. Okazuje się, że kilka lat temu w rodzinie doszło do tragedii. Michał wyjawia przed psychologiem, że widział śmierć swojego starszego brata. A dokładniej twierdzi, że Marcela zabrał wodnik. Psycholog dowiaduje się, że chłopiec utonął w stawach Echo.

Mężczyzna próbuje rozwikłać tajemnicę, ale nie jest jedyną osobą, która prowadzi prywatne śledztwo. Poznajemy pisarkę, mieszkankę Zwierzyńca, Ulę Radziwinowicz. Kobieta chce napisać książkę o zaginięciu nastolatki Heleny Radło sprzed 12 lat. Obie sprawy wydają się być ze sobą powiązane i prowadzą do stawów i do lasu, w którym Michał widział tajemniczego wodnika.

Jędrzej Pasierski umiejętnie buduje napięcie i zaskakuje czytelnika zwrotami akcji. Nie brakuje również ciekawych postaci. Wielu z nich ma coś do ukrycia, a sekrety i trudne do zrozumienia motywacje sprawiają, że każdy jest podejrzany. Nie sposób zaufać tym postaciom, gdyż widzimy, że każdy coś ukrywa przez psychologiem, czy Ulą Radziwinowicz. Psychologowi trudno skupić się na pracy z dzieckiem, gdy widzi, że wszyscy są sztuczni, nikt nie współpracuje we właściwy sposób z jedyną osobą, która potrafi pomóc Michałowi, a czytelnik zastanawia się, dlaczego tak się dzieje. Czy ważniejsze jest, by tajemnice nie wyszły na światło dzienne, czy siedmioletni chłopiec?

Pasierski w powieści „Wodnik” nie ogranicza się do jednego gatunku, gdyż łączy elementy kryminału oraz thrillera psychologicznego. Buduje opowieść, którą czyta się szybko ze względu na krótkie rozdziały, zmiany w narracji. Raz oglądamy rzeczywistość oczyma Szczepana, innym razem narrator pokazuje nam Ulę i to, jakie ma przemyślenia w sprawie wydarzeń sprzed kilkunastu laty. Napięcie rośnie aż do samego finału, podsycane jeszcze poprzez urywanie rozdziałów w kluczowym momencie i przechodzenie do kolejnego wydarzenia i bohatera.

Pasierski lubi zabierać czytelników w urokliwe miejsca. W tym przypadku pokazuje nam Roztocze, ale to nie w naturze, a w ludziach pojawia się mrok. Najpiękniejsze krajobrazy nie pozwolą nam zapomnieć o tym, do czego zdolny jest człowiek, a krzywdzenie dzieci to najgorsze, co można sobie wyobrazić. Natura niekiedy objawia swoje mroczne oblicze, ale bohaterowie nie jej się obawiają a tego, że w zakamarkach lasu łatwo się skryć i zaatakować z ukrycia. Natura nie ma z tym nic wspólnego, za to nasze serca biją coraz mocniej ze strachu, gdy postacie wkraczają w miejsca zasłonięte czy coraz bardziej niedostępne. Co ich tam spotka?

“Wodnik” to powieść, która budzi ciekawość od pierwszych do ostatnich stron. Jędrzej Pasierski pokazuje nam, że potrafi konstruować opowieści, które wywołują napięcie i chęć jak najszybszego poznania finału. Na końcu czeka nas jednak spora niespodzianka, a pisarz co chwilę podrzuca nam fałszywe tropy, które potrafią zmylić. Jedno do czego można się przyczepić to fakt, że historię czyta się bardzo szybko i ani się nie spostrzegłam, a dotarłam do końca. Trudno mi było odłożyć książkę nawet na chwilę, więc dobrze jest sobie zarezerwować wolny wieczór na lekturę „Wodnika”.