Prawdziwi miłośnicy przyrody nie zapominają również o owadach. Dlatego piąta i szósta część z serii „Z.M.I.A.N.A.” Ali Sparkes wywołała u naszych pociech równie duże zainteresowanie, co pierwsza. Przeczytaliśmy „Lot komarnicy” i „Plusk żuka”, ale wszystko wskazuje na to, że jeśli chodzi o owady, to już koniec. Natomiast jest szansa, iż będzie jeszcze seria o gadach, ponieważ w Anglii już została wydana. Czytaj dalej
Po kilku latach milczenia Milan Kundera opublikował „Święto nieistotności”. Ta najnowsza książka tego autora jest niepozorna objętościowo, lecz jak zwykle bardzo intrygująca. Pisarz już nie raz udowodnił, że liczy się jakość, nie ilość. Ostatnie tytuły wydane przez Kunderę „Spotkanie” i „Zasłona” to zbiory esejów. Aż czternaście lat musiało minąć, by opublikowano tę powieść. Trzynaście, jeśli weźmiemy pod uwagę, że „Święto nieistotności” zostało wydane we Włoszech w 2013 roku, a we Francji dopiero rok później. Dla przypomnienia tylko dodam, że autor pisze po francusku i nie zezwolił na tłumaczenie swoich książek na język czeski. Możemy się cieszyć, że „La fête de l’insignifiance” nie musimy czytać w oryginale. Czytaj dalej
Mrówki zawsze wywołują u dzieciaków wiele emocji. Wystarczy, że sobie przypomnę, ile chwil moje pociechy poświęciły na obserwacji tych pracowitych owadów, kiedy były młodsze. Oczywiście, ci którym mrówki wejdą do domu, raczej się nie cieszą. Ale sama do dziś z sentymentem wspominam biwaki harcerskie z paprykarzem szczecińskim i… mrówkami w środku – bo kto by pomyślał, że otwarta puszka z (takim) jedzeniem, kogoś zainteresuje. A te pracowite owady nie wybrzydzały. Czytaj dalej
Kim jesteś? Jak widzą cię inni? Kim myślisz, że jesteś? Co składa się na naszą osobowość? Milan Kundera w książce „Tożsamość” zaprasza czytelnika do zastanowienia się nad tymi problemami. Powieść została wydana w języku francuskim w 1997 roku, w Polsce pojawiła się już rok później. Nakładem wydawnictwa W.A.B. opublikowane zostało wznowienie tego tytułu w tłumaczeniu Marka Bieńczyka.
Na pierwszy rzut oka otrzymujemy prostą, niemal banalną historię miłosną. Jean-Marc i Chantal odkrywają, że ich miłość staje się czymś naturalnym i oczywistym. Nie jest już wyjątkowym wybuchem namiętności. Chantal dochodzi do wniosku, że czas wywołał w jej ciele nieodwracalne zmiany. Oprócz tego pewnego dnia para nie poznaje się na plaży w Normandii. Główny bohater zastanawia się nad tym: „Pomylić fizyczny wygląd ukochanej z wyglądem innej kobiety. Ileż razy już to przeżył! Zawsze z tym samym zdziwieniem: zatem różnica między nią a innymi jest taka znikoma? Jak to możliwe, że nie umie rozpoznać sylwetki osoby najbardziej przez siebie ukochanej, osoby, którą uważa za niezrównaną?” (s. 20-21) Czytaj dalej
Seria Z.M.I.A.N.A. bardzo przypadła do gustu moim dzieciom. Po pierwsze: w książkach młodzi czytelnicy poznają świat zwierząt, ale takich na które rzadko zwraca się uwagę. A jednak owady choć małe, są przecież częścią natury. Po drugie: do tej pory akcja historii była niezwykle wartka. Czy i tym razem tak się stanie?
Trzecią częścią serii jest „Zamęt z konikiem polnym”. Ali Sparkes posłużyła się schematem, podobnie jak w poprzednich tomach. Dwaj główni bohaterowie za sprawą wynalazku pani Petunii zmieniają się w owady. W pierwszych częściach był to specjalny sprej, teraz mamy do czynienia z napojem Z.M.I.A.N.A. Jacek i Dawid to bliźniacy – jeden z nich uwielbia przyrodę, drugi wręcz przeciwnie – obawia się wszelkich pająków i robactwa. Czytaj dalej
Powieść „Narkopolis” Jeeta Thayila zabiera czytelnika w podróż. Właściwie są to dwie równoległe wędrówki. Pierwsza z nich dotyczy Bombaju, miasta mrocznego i groźnego, w którym nie brakuje spelun, palarni opium, czy brudnych burdeli. Druga podróż zabiera czytelnika do świata narkotykowych wizji, które trudno oddzielić od tego, co można nazwać fabułą powieści. Samemu trzeba odpowiedzieć sobie na pytanie, kiedy mamy do czynienia z akcją, a kiedy z opiumowym odlotem.
Jeet Thayil urodził się w 1959 w Indiach. Jest poetą i muzykiem, a za swą debiutancką powieść – „Narkopolis” – został nominowany do Nagrody Bookera. Autor poznał nałóg narkotykowy na własnej skórze. Stwierdził, że stracił przez niego dwadzieścia lat życia „ale jeśli dało to to takie efekty, to chyba nie był to czas zmarnowany”. Oczywiście można z tym dyskutować, bo po lekturze książki przekonamy się, jak łatwo tym, którzy sięgają po narkotyki, spotkać się ze śmiercią. Czytaj dalej