Reportaż Katarzyny Boni „Ganbare! Warsztaty umierania” premierę miał ponad rok temu, a obecnie tytuł znalazł się na liście dziesięciu książek nominowanych do Nagrody im. Ryszarda Kapuścińskiego za Reportaż Literacki. Autorka publikuje w magazynach podróżniczych, ale też „Dużym Formacie”. Zajmuje się przede wszystkim Azją, gdzie spędziła kilka lat. Razem z Wojciechem Tochmanem napisała reportaż „Kontener”, w którym mowa o syryjskich uchodźcach w Jordanii. „Ganbare! Warsztaty umierania” to w zasadzie debiut książkowy Katarzyny Boni, jeśli nie liczyć reportażu współtworzonego z autorem „Eli, Eli”. Czytaj dalej
„Ganbare! Warsztaty umierania” – Katarzyna Boni
6
Trudno przejść obojętnie obok tekstów Doroty Masłowskiej. Pisarki, która przejęła kontrolę nad literackim światem książką „Wojna polsko-ruska pod flagą biało-czerwoną”, mając zaledwie dziewiętnaście lat. Potem otrzymała Nagrodę Literacką Nike za powieść „Paw królowej”. Było to w 2005 roku, czasach zamierzchłych, kiedy wciąż jeszcze pisarz dzięki nagrodom stawał się rozpoznawalny. Autorka zajęła się tworzeniem dramatów, pisze też felietony. Właśnie wydano zbiór jej tekstów z lat 2014-2016 pt. „Jak przejąć kontrolę nad światem, nie wychodząc z domu?” Niektórzy mogą je znać, ze względu na to, że były one publikowane w internetowym magazynie kulturalnym Dwutygodnik. 
Umberto Eco stał się popularnym pisarzem za sprawą bestsellerowej powieści „Imię róży”. Warto jednak pamiętać, że był także filozofem, mediewistą i badaczem kultury masowej. Prócz powieści publikował prace naukowe i eseje. Natomiast dzięki książce „Jak podróżować z łososiem” można dowiedzieć się jakim Umberto Eco był felietonistą. Część z tych tekstów pochodzi z lat 1975-1991 i pierwotnie była publikowana w mediolańskim tygodniku „L’Espresso”, a następnie wydana w tomie „Zapiski na pudełku od zapałek”. Pozostałe powstawały w latach 2004-2014 i po raz pierwszy ukazują się w formie książkowej.