Érica-Emmanuela Schmitta nie trzeba przedstawiać miłośnikom słowa pisanego. Autor słynnego „Oskara i pani Róży” od dawna ma już ustalone miejsce w świecie literatury. Niezbyt często się zdarza, by autor miał status rozpoznawalnej gwiazdy, a ten z pewnością nie może narzekać na brak sławy. Zresztą miałam okazję przekonać się, jak długie kolejki ustawiają się do pisarza po autograf. Mnie samej udało się go zdobyć, mimo ograniczonego czasu, który autor mógł poświęcić na podpisywanie książek. Czytaj dalej
„Światło szczęścia” – Éric-Emmanuel Schmitt
Odpowiedz
Węgierski pisarz, László Krasznahorkai, w 2025 roku został laureatem Literackiej Nagrody Nobla. Jednych to zdziwiło, innych nie, ale sama nie znałam jego twórczości. Nie czytałam wydanych wcześniej powieści takich jak „Szatańskie tango” czy „Melancholia sprzeciwu”. Na szczęście wkrótce po ogłoszeniu laureata najważniejszej nagrody literackiej, Wydawnictwo Czarne przyspieszyło wydanie zbioru opowiadań pt. „A świat trwa” tego pisarza. Książka została przełożona na język polski przez wieloletnią tłumaczkę László Krasznahorkaia, Elżbietę Sobolewską. 
Radek Rak należy do grona pisarzy, którzy zdobyli sobie pewną pozycję i cieszą się uznaniem czytelników. Autor za powieść „Baśń o wężowym sercu albo wtóre słowo o Jakóbie Szeli” (2019) otrzymał Nagrodę Literacką Nike. Trzytomowa „Agla” różni się jednak od poprzedniej powieści. Przede wszystkim śledząc losy bohaterów, można zasugerować się, że mamy do czynienia z powieścią dla młodzieży. W końcu najważniejsi bohaterowie są ludźmi młodymi. Widzimy jak dorastają i jak zmieniają się ich poglądy. Ponadto otrzymujemy książkę fantasy. Niektórzy wciąż uważają, że trudno tu o dobre książki. Radek Rak udowodni niedowiarkom, że nie warto robić takich założeń, nakładać mu łatek i zaprasza nas na wyjątkową ucztę literacką. 
Kiedy pojawiają się nowe tłumaczenia klasyki literatury, zazwyczaj chętnie po nie sięgam. Zwłaszcza, gdy translatorzy zyskali spore uznanie, a ich praca jest doceniana, czy również nagradzana. Tak jest z pewnością jeśli chodzi o przekłady Agi Zano. Dlatego, kiedy dowiedziałam się, że książka „Orlando” Virginii Woolf doczekała się nowego tłumaczenia przez wspomnianą wyżej tłumaczkę, nie zastanawiałam się długo, czy przeczytam ten tytuł. 
Na koniec roku czy na początek nowego czasami nachodzą człowieka różnego rodzaju przemyślenia. Jedni podsumowują rok, który odchodzi, inni potrzebują nowych wyzwań i postanowień. Moim zdaniem w każdej z tych sytuacji warto posłuchać mądrych ludzi. Brakuje nam autorytetów, ale to nie znaczy, że ich nie ma. Istnieją, ale nie zawsze trafiają do medialnego głównego nurtu. Jak zatem ich szukać? Myślę, że warto rozejrzeć się za odpowiednią lekturą czy wypowiedziami ludzi wybitnych w jakiejś dziedzinie. Niedawno trafiłam na książkę „Swoją drogą”, w której Justyna Dąbrowska zadaje pytania Bogdanowi de Barbaro, profesorowi psychiatrii i psychoterapeucie. Osoba z wielkim doświadczeniem zawodowym i życiowym wypowie się na wiele tematów. 
Czy trzeba przedstawiać Cormaca McCarthy’ego? Myślę, że każdy miłośnik literatury rozpoznaje to nazwisko. Niestety w czerwcu tego roku pożegnaliśmy pisarza, co niemal zbiegło się z premierą dwóch książek tego autora. „Pasażer” i „Stella Maris” są jego najnowszymi dziełami, choć McCarthy kazał nam na nie długo czekać. Warto wziąć pod uwagę, że oba tytuły są zależne od siebie. Zaczęłam od sięgnięcia po „Pasażera”, gdyż nie sugerowałam się żadnymi opiniami, ale najlepiej byłoby czytać obie książki równorzędnie, albo zacząć od „Stelli Maris”.