Tytuł książki Simona Boasa z pewnością przyciąga uwagę, ale u każdego może budzić różne uczucia. „Poradnik umierania dla początkujących” posiada równie intrygujący i długi podtytuł: „Kilka depesz z niespodziewanie jasnego, intensywnego i granicznego okresu życia”. Po co pisać czy sięgać po tak nietypową książkę? Wiele osób zada sobie takie pytanie. Przecież śmierć jest niewygodna i nadal stanowi temat tabu. Wolimy jej nie zauważać i zachwycać się młodością, doskonałością ludzkich ciał. Nie jesteśmy jednak nieśmiertelni, choć przecież na początku swojej egzystencji w ogóle nie myślimy o kresie własnego istnienia. Potem dziwią nas dziadkowie pokazujący w szafach swój strój na ostatnią drogę. W młodości wydaje się to jakimś dziwactwem, czy wręcz przerażającą wizją, bo po co myśleć o śmierci? Czytaj dalej
„Poradnik umierania dla początkujących” – Simon Boas
Odpowiedz
Zsuzsa Bánk jest niemiecką pisarką, która ma węgierskie korzenie. Mieszka we Frankfurcie nad Menem. Jej rodzice uciekli z Węgier w 1956 roku., co jak zobaczymy, będzie miało znaczenie w kontekście książki „Śmierć przychodzi nawet latem”. Przed tym najnowszym tytułem w Polsce ukazały się trzy książki Zsuzsy Bánk: „Pływak”, „Jasne dni”, „Najgorętsze lato”. Wszystkie tłumaczyła Elżbieta Kalinowska. Pisarka za swoją twórczość otrzymała wiele prestiżowych nagród, a „Śmierć przychodzi nawet latem” to moje pierwsze zetknięcie z pisarstwem Zsuzsy Bánk. 
Choć nie posiadam telewizji, ani nie słucham radia, to i tak mam wrażenie, że reklamy jakie mnie otaczają, wciąż próbują mi udowodnić, że znajdę tabletkę na wszystkie problemy. Czy będzie to brak witamin, czy łupież, wystarczy odpowiedni produkt, który załatwi sprawę i zatrzymam starzenie. Będę wiecznie młoda. Śmierć nigdy nie przyjdzie, gdyż znajdę odpowiedni suplement diety, który ją odstraszy. Zresztą już Szymborska mówiła, że „Umrzeć – tego się nie robi kotu.”, a ja mam aż dwa koty. Tymczasem tylko śmierć jest czymś pewnym. Atul Gawande, znany amerykański chirurg i pisarz, postanowił przybliżyć czytelnikom problem z tym, jak wygląda odchodzenie i z czym się wiąże. 
Pierwsze wydanie książki „Ćwiczenia z utraty” miało miejsce w 2007 roku. Agata Tuszyńska, znana pisarka, poetka i reportażystka, opowiada w niej o chorobie i odchodzeniu swojego męża. W tych zapiskach nazywany jest on H., ale oczywiście łatwo sprawdzić, o kogo chodzi. Wspólne życie w chorobie i ostateczne odejście to trudny proces. Nie tylko dla osoby, która zmaga się ze śmiertelną chorobą, ale również dla tej drugiej strony. Może ona wspierać ze wszystkich sił, ale nie raz zdarzają się chwile w poczuciu bezradności. Agata Tuszyńska pokazuje całe oblicze tej nierównej walki. 
Kilka dni temu premierę miało wznowienie książki Zyty Rudzkiej, pt. „Ślicznotka doktora Josefa”. Dowiedziałam się o tym, dzięki spotkaniu autorskim z pisarką, jakie miało miejsce pod koniec sierpnia w Sopocie. Podczas rozmowy pisarki z Michałem Nogasiem, okazało się, że wkrótce doczekamy się nieco poprawionego tomu książki, która premierę miała piętnaście lat temu. Potem dwanaście lat trzeba było czekać na kolejną powieść. Dzisiaj Zyta Rudzka jest laureatką wielu nagród. Ostatnio została uhonorowana za „Tkanki miękkie” Nagrodą Literacką m.st. Warszawy. 
Michał Paweł Urbaniak zadebiutował niedawno powieścią „Lista nieobecności”. Do tej pory znany był jako krytyk literacki, nauczyciel kreatywnego pisania oraz publicysta. W swojej książce autor porusza tematy niezbyt popularne, bo choć o miłości lubimy czytać, to o samej śmierci już mniej. Ta ostatnia kwestia bywa dla nas trudna, czasami wolimy o niej nie myśleć. Dla bohaterów powieści „Lista nieobecności” śmierć jest kwestią najważniejszą.