Każdy człowiek posiada własne przekonania. Marta Szarejko postanowiła przyjrzeć się tym, jakie spojrzenie na rzeczywistość posiadają kobiety należące do mojego pokolenia. Co nam przekazały nasze matki i babki? Chodzi nie o geny, a zestaw poglądów, jaki powtarzano następnemu pokoleniu kobiet. Marta Szarejko porozmawiała na ten temat z osobami, które mają wiedzę na ten temat, czyli ze znanymi i cenionymi psychoterapeutkami i socjolożkami z różnych miast w Polsce. Autorka jest dziennikarką i reportażystką, za książkę o ludziach w kryzysie bezdomności „Nie ma o czym mówić” (2010) została nominowana do Literackiej Nagrody Angelus. Czytaj dalej
„Masz to po mnie. Jakie przekonania dostałyśmy od naszych matek i babek?” – Marta Szarejko
Odpowiedz
Maria i Jan Peszek. Para, której raczej nie trzeba przedstawiać. Spory kawałek życia towarzyszą mi piosenki śpiewane przez Marię. Zresztą córka, podobnie jak ojciec, kojarzona jest również ze sceny teatralnej i filmowej. Na Netflixie możemy oglądać serial pt. „Królowa”, w którym gra jedną z głównych ról. Mnie jednak najbardziej zainteresowała książka Marii Peszek: „Naku*wiam zen”. Tytuł intrygujący, ale to co znajdziemy w środku, stanowi nie lada gratkę dla tych, którzy chcieliby dowiedzieć się więcej na temat Marii i Jana. 
Pod koniec ubiegłego 2020 roku wydany został zbiór opowiadań Wojciecha Kudyby pt. „I co dalej?”. Przyznać trzeba, że trudno o bardziej trafny tytuł. Każdy z nas wielokrotnie zadawał to pytanie sobie czy innym. Jeśli chodzi o autora książki, miałam okazję poznać jego wcześniejszą powieść pt. 
Pierwszą publikację Lucyny Klimczak trudno nazwać typową książką. „Co-dziennik” wpisywał się w nurt książek kreatywnych. Takich, których stajemy się współautorami, bo naszym zadaniem jest dodawać coś od siebie. W tym przypadku nie chodzi o kolorowanie, choć właściwie wolno wszystko: od rysowania do pisania. Przede wszystkim jednak chodziło o zatrzymanie się na chwilę i zastanowienie nad sobą. Chwila na refleksję jest potrzebna każdemu. 
Starożytni Rzymianie nie mieli zbyt wygórowanej opinii o naturze człowieka, mówiąc: „Homo homini lupus est” (Człowiek, człowiekowi wilkiem). Dzisiaj również często odnosimy wrażenie, że wszyscy są przeciwko nam, do tego stopnia, że nie potrafimy rozmawiać z innymi, a konfrontacja słowna prowadzi do konfliktu. Jak sobie poradzić w trudnej sytuacji, która wydaje się bez wyjścia? Co decyduje o tym, że dyskusja nagle zmienia swoje oblicze i prowadzi prosto do kłótni?