Kiedy w mediach pojawiły się informacje na temat finałowej siódemki do Nagrody Nike, doszłam do wniosku, że jury ma przed sobą niezwykle trudne zadanie. Nie chciałabym być tą osobą, która musi decydować, która z nominowanych książek jest najlepsza. W finale znalazły się:  „Matka Makryna” Jacka Dehnela, „Guguły” Wioletty Grzegorzewskiej, „Sońka” Ignacego Karpowicza, „Przez sen” Jacka Podsiadły, „Szum” Magdaleny Tulli i „Drach” Szczepana Twardocha. Zwyciężyły „Księgi Jakubowe” Olgi Tokarczuk.

W tym roku nie zawiodła mnie intuicja. Do tej pory przeczytałam pięć z siedmiu książek, które dostały się do finału. Tak jak napisałam wcześniej, nie byłoby mi łatwo wybrać najlepszej. Na szczęście nie muszę tego robić. Udało mi się natomiast zdobyć autografy Wioletty Grzegorzewskiej, Szczepana Twardocha oraz Ignacego Karpowicza. Mam nadzieję, że również Olga Tokarczuk trafi kiedyś na Pomorze, bo jej podpisu jeszcze nie udało mi się zdobyć. A byłaby to niewątpliwie wisienka na torcie, jakim jest piękne wydanie „Ksiąg Jakubowych” (o tym, co myślę o książce, pisałam już wcześniej).

Chciałabym, żeby ta nagroda miała wpływ na czytelnictwo. Nie łudzę się jednak, że od wczoraj, kiedy przyznano Nike Oldze Tokarczuk, nagle jej powieść trafi pod strzechy. Jednak dla prawdziwych miłośników słowa pisanego powinna mieć jakieś znaczenie – tak jak dla mnie. Ważna jest przecież sama powieść, a nie jakieś afery, na szczęście w tym roku w związku z Nagrodą Nike chyba żadnej nie było (albo mnie coś ominęło). Z pewnością chciałabym poznać książki wszystkich finalistów. Gdyby ktoś się jeszcze zastanawiał, czy przeczytać „Księgi Jakubowe”, to myślę, że warto poświęcić tej powieści kilka wolnych wieczorów.

A co Wy sądzicie o Nike? Mieliście swoje typy, czy może ta nagroda nie ma dla Was znaczenia? Czy czytaliście „Przez sen” Jacka Podsiadły, albo „Szum” Magdaleny Tulli? Na koniec zdjęcie ze spotkania z Wiolettą Gzegorzewską podczas Literackiego Sopotu.