Kiedy pojawiła się zapowiedź książki „Wymieranie Ireny Rey” pomyślałam, że się przesłyszałam. Dotarła do mnie informacja, że tłumaczka na język angielski książki Olgi Tokarczuk napisała powieść. Myślałam, że może właśnie polska Noblistka opublikuje coś nowego, co natychmiast zostanie przełożone na inne języki. Tymczasem właśnie Jennifer Croft, laureatka Międzynarodowej Nagrody Bookera za tłumaczenie „Biegunów” Olgi Tokarczuk, napisała powieść, którą otrzymujemy w przekładzie Kai Gucio. Czytaj dalej
Laureatka Literackiego Nobla za 2018 rok nie musi pisać na czas, by zwrócić uwagę na swoją twórczość. Miłośnicy prozy Olgi Tokarczuk nie mogli się jednak doczekać najnowszej powieści pisarki. Dlatego informacja o premierze książki „Empuzjon. Horror przyrodoleczniczy” szybko obiegła kraj i wielu ludzi czyta książkę, albo zapowiada lekturę powieści. Mnie również taka wspaniała wiadomość bardzo ucieszyła i zaczęłam ją czytać, jak tylko znalazłam chwilę. Piękna okładka (zaprojektowana przez wspaniałą ilustratorkę Joannę Concejo) przyciągnęła mój wzrok i zdziałała wręcz hipnotyzująco. Co jednak znalazłam wewnątrz? 
Kiedy Olga Tokarczuk wydaje książkę, to nie może ona przejść niezauważenie. Kilka dni temu premierę miał „Czuły narrator”, zbiór esejów i wykładów. Nagłówki gazet w stylu: „pierwsza książka po Noblu” nie powinny nikogo dziwić. Oby tylko zachęciły do czytania tekstów napisanych przez najbardziej znaną polską pisarkę. Trudno o większy autorytet jeśli chodzi o literaturę. Tyle, że budzi się we mnie sceptyk, który zadaje mi pytanie: czy w naszym kraju słucha się tego, co mają do powiedzenia artyści? 
Wczoraj pożegnaliśmy się z 2019 rokiem. Zaczyna się nowe, ale przecież jeden dzień niewiele zmienia, za to skłania do podsumowań. Postanowiłam zatem spojrzeć wstecz i przyjrzeć się temu, co robiłam, jaki książki czytałam. Nie stawiałam przed sobą żadnych wyzwań, ani postanowień, bo z tym bywa różnie. Działam zgodnie ze słowami piosenki Wojciecha Młynarskiego „Róbmy swoje”. 
Kiedy w mediach pojawiły się informacje na temat finałowej siódemki do Nagrody Nike, doszłam do wniosku, że jury ma przed sobą niezwykle trudne zadanie. Nie chciałabym być tą osobą, która musi decydować, która z nominowanych książek jest najlepsza. W finale znalazły się: 
W przypadku „Ksiąg Jakubowych” Olgi Tokarczuk wszystkie recenzje są entuzjastyczne. Mowa w nich, że mamy do czynienia z książką wielką, nie tylko pod względem objętości. Używa się sformułowania – „dzieło monumentalne” i chyba nikt nie ma odwagi, by je skrytykować. Niektórzy sięgają po „Księgi Jakubowe” z pewną nieśmiałością, z obawą, że nie będą w stanie zrozumieć jej sensu, albo odstrasza ich objętość. Moim zdaniem warto ruszyć w podróż, w którą zabiera nas Olga Tokarczuk.