Miłośnikom muzyki nie trzeba przedstawiać Organka. U tego artysty nie tylko istotna jest melodia, ale właśnie przekaz językowy. Teksty wokalisty bywają niejednoznaczne, często bawi się słowem, ale opowiadają też pewne historie. Teraz możemy poznać Tomasza Organka z innej formy przekazu. Niedawno pojawił się jego debiut prozatorski pt. „Teoria opanowywania trwogi”. Czy jest to powielenie tego, co muzyk robi jako piosenkarz? Po lekturze książki mogę powiedzieć, że otrzymujemy opowieść niezależną, choć z pewnością wspólnym mianownikiem będzie umiejętność budowania opowieści z przesłaniem. Czytaj dalej
„Teoria opanowywania trwogi” – Tomasz Organek
2
Powieść Johannesa Anyuru otrzymała Nagrodę Augusta (Augustpriset) dla najlepszej powieści 2017 roku. Autor książki „Utoną we łzach swoich matek” zaczynał swoją przygodę z literaturą od poezji. Od 2003 roku wydał kilka tomów, ale później publikował również powieści. Pierwsza książka prozatorska, „Gdybym miał umrzeć pod innym niebem” została wydana w 2010 roku. Najnowsza powieść dotyka problemu terroryzmu, fanatyzmu, braku tolerancji. Tego, z czym zmaga się współczesne społeczeństwo, takie jak Szwecja. Sam Anyuru jest Szwedem, ale jego ojciec pochodzi z Ugandy. 
Jak byście zareagowali, gdyby pewnego dnia w skrzynce pocztowej znalazła się kartka z napisem „Będziesz na to patrzył”? W przypadku piszących recenzje łatwo o podejrzenie, że chodzi o promocję nowej książki. Jednak na co dzień, każdy poczułby się przynajmniej lekko zaniepokojony. Zwłaszcza, gdyby napis został wydrukowany na dziecięcej drukarence, a zaraz po takim liście w życiu odbiorcy doszłoby do dziwnych zdarzeń. Magda Rem, autorka pisząca po polski, ale mieszkająca w Anglii, zadebiutowała powieścią „Tysiąc róż”. Teraz można sięgnąć po jej najnowszą książkę, która miała premierę kilka dni temu, pt. „Będziesz na to patrzył”. 
Moni Nilsson jest autorką książek o 
Gdzieś w głębi naszych umysłów czai się strach. Wie o tym każdy rodzic, który musi wytłumaczyć dziecku, że może czuć się bezpiecznie w ciemności. Taka dyskusja nie wszystkich przekonuje, dlatego wiele maluchów domaga się światła w nocy. Z czasem ten lęk mija, ale nawet starsi miewają z tym kłopot. Bo choć nie da się wytłumaczyć tego strachu logicznie, trudno czasami się go wyzbyć. Oczywiście żaden nastolatek nie przyzna się do tego przed rówieśnikami, ale często tkwi to w młodych ludziach gdzieś głęboko i tylko czeka, by się wydostać w najmniej spodziewanym momencie.