Lato kojarzy się dzieciom z przygodą i czasem swobody. Dlatego warto podsuwać młodym czytelnikom książki, w których akcja jest wartka i wiele się dzieje. Jeśli do tego dodamy bohaterów o nietypowych cechach, taka powieść jeszcze bardziej intryguje. Wszyscy uwielbiają historie o ludziach z niezwykłymi umiejętnościami. Co będą potrafiły postacie z książki Katarzyny Gacek pt. „Supercepcja. Początek”? Czytaj dalej
Jørn Lier Horst jest autorem powieści kryminalnych. Nawet jeśli pisze książki dla dzieci, to również wtedy mamy do czynienia z tematyką detektywistyczną. Powieści norweskiego pisarza o Williamie Wistingu (dla dorosłych) cieszą się popularnością, zdobyły też wiele nagród. Autor potrafi być wiarygodny, gdy kreśli historie kryminalne, ponieważ sam był szefem wydziału śledczego Okręgu Policji w Vestold i zna sposoby działania śledczych od podszewki. Od kilku lat Horst poświęca się wyłącznie pisarstwu. Czytaj dalej
Legendy, podania, baśnie. Wszyscy się wychowaliśmy na tego typu opowieściach, ale wydaje się, że powoli zamiera tradycja przekazywania sobie historii przekazywanych z pokolenia na pokolenie. A może wciąż w nas tkwi potrzeba wysłuchiwania lub opowiadania niesamowitych i fantastycznych historii? Magdalena Kubasiewicz uznała, że dawne fantastyczne legendy wciąż są żywe, ale należy je nieco uwspółcześnić, by dotarły do odbiorców. Sens pozostanie ten sama. Miłość, namiętność, zbrodnia są przecież tak stare, jak człowieczeństwo i opowieść. Czytaj dalej
Duet Jørn Lier Horst oraz Hans Jørgen Sandnes po raz czternasty napisali o detektywistycznych przygodach pary przyjaciół. „Operacja Mumia” to najnowsza historia z serii „Biuro Detektywistyczne nr 2”. Poznaliśmy do tej pory wszystkie części. Jedenastolatek niecierpliwie czeka na kolejne tomy, ponieważ nie tylko podobają mu się przygody bohaterów, ale chyba zdążył się już do nich przywiązać. Każda opowieść jest niezależna, więc nie trzeba znać poprzednich historii. Dodam jeszcze dla porządku, że „Operacja Mumia” tak właściwie jest dwunastą częścią, a dwa pozostałe tomy nieco się różnią się od pozostałych, choć bohaterowie są ci sami, nie brakuje zagadki, za to otrzymujemy trochę inną formę). Czytaj dalej
Twórczość Katarzyny Puzyńskiej zaczęłam poznawać od jej nietypowej, bo niefikcyjną publikacji pt. „Policjanci. Ulica”. Sięgnęłam po rozmowy z policjantami pracującymi na ulicy, żeby zobaczyć jak tak naprawdę wygląda to, czym się zajmują funkcjonariusze ogniw patrolowo-interwencyjnych, wydziału ruchu drogowego i oddziałów prewencji policji. Kolejnym krokiem była seria kryminalna „Lipowo”. Niedawno wydano „Rodzanice”. Jest to dziesiąty tom z tej serii o policjantach z Lipowa. Łatwo zauważyć wspólny mianownik z książką, o której wspomniałam wcześniej. W rozmowie „Policjanci. Ulica” oraz powieści „Rodzanice” chodzi oczywiście o funkcjonariuszy policji. Tyle, że pierwsza książka należy do literatury faktu, a druga to fikcja literacka. Czytaj dalej
Kończy się zima, ale za oknem wciąż szaro i ponuro. Nastrój poprawić mogą promienie słoneczne, ale póki ich tak mało, trzeba radzić sobie inaczej. Do moich ulubionych sposobów należy sięganie po książki nie tyle o tematyce łatwej i przyjemnej, co wprowadzające do świata, w którym ważny jest humor, nawet jeśli w tle pojawia się zbrodnia. Komedia kryminalna to coś, co oprócz zagadki zapewnia nam coś jeszcze, oglądamy świat i ludzi ukazanych w krzywym zwierciadle, możemy zatem się również dobrze bawić. Czytaj dalej